เซี่ยหลีอุ้มเสื้อผ้ากองใหญ่เข้าไป คนอื่นต่างรออยู่ข้างนอก
พอเข้าห้องลองเสื้อทันที เซี่ยหลีสายตากวาดไปก็พบหน้าต่างเล็กอยู่ด้านข้าง
นางรีบถอนท่าทางคนเคร่งขรึมที่แฝงไว้ทั้งตัว แล้วลงมือคล่องแคล่วกวนเสื้อผ้ากองใหญ่ไปกองไว้ด้านข้าง ดึงออกมาสองชิ้นแล้วรีบสวมใส่ทันที
สวมเสื้อผ้าเสร็จก็ล้วงกระเป๋าหยิบม้วนผ้าห่อของที่ม้วนเป็นลูกกลมเท่าลูกโบว์ลิ่งออกมา
แกะออกดู ข้างในคือดินสีน้ำตาลกำมือหนึ่ง
เซี่ยหลีไม่รังเกียจความสกปรกแม้แต่น้อย คว้าดินขึ้นมา ยกมือเริ่มทาใส่ใบหน้าและผิวที่โผล่ออกมาทั่ว
ไม่นาน สาวงามขาวสว่างสดใสก็กลายเป็น "ก้อนมูลลา" ที่เพิ่งหยิบขึ้นมาจากโคลน
นางทาดินลงตามตัวอีกหน่อย ตบตบเบา ๆ ให้ดินดูเป็นธรรมชาติขึ้น แล้วผูกผ้าเหลี่ยมสีเขียวที่กำลังฮิตมากในตอนนี้เข้าที่ศีรษะ
เมื่อจัดการครบทุกอย่าง นางก็กลายเป็นหญิงชนบทที่เดินทางเข้าเมือง สกปรกเลอะเทอไปทั้งตัวเพื่อให้ตัวเองดูสมถะ มีแต่ผ้าคลุมศีรษะที่ไม่กล้าใช้เท่านั้นที่สะอาดสะอ้านผิดหูผิดตา
ถึงขั้นที่ถ้าเซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่เห็นหน้าตรง ๆ ก็ไม่มีทางรู้ว่านี่คือลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
จัดการตัวเองเสร็จ เซี่ยหลียืนเอียงตัวข้างหน้าต่างเล็ก แอบก้มมองลงไปข้างล่าง
ใต้ตำแหน่งหน้าต่างเล็กชั้นล่าง ณ ตอนนี้กำลังยืนทหารหนุ่มแบกปืนอยู่สองนายพอดี
เซี่ยหลีไม่แปลกใจเลยที่มีคนยามอยู่ข้างล่าง
ด้วยความที่นางวิ่งเตลิดไปมาได้ทั่วแบบนี้ ผู้บัญชาการกองทัพเหรินก็เป็นทหารเก่าที่รบมาบนสนามรบนับสิบปี ประสบการณ์ล้นเหลือ ถ้าไม่ให้คนยามทั้งทางออกที่ถูกต้องและ "ทางออกแปลก ๆ" ทุกทางด้านล่าง กลัวว่านางจะหนีไป ต่างหากที่แปลก