เว่ยเผิงเฉิงเป็นลูกชายของเพื่อนทหารที่ตายไปตอนนั้น ตอนที่พ่อเขาเพิ่งเสียชีวิต เขายังไปโรงเรียนอยู่ ไม่คิดว่าเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ คนนั้น วันเดียวก็กลายเป็นทหารเกณฑ์ไปแล้ว
หยางไห่จวินได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าให้พวกเขา ยื่นมือไปตบไหล่เด็กหนุ่ม แล้วหัวเราะว่า "ใช่น่ะสิ
ทั้งที่ยังเป็นเด็กเล็ก ๆ อยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นหนุ่มน้อยไปแล้ว ตามรอยเท้าพ่อเขามาเป็นทหาร
เด็กคนนี้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉันพอดี วันนี้ฉันก็เลยพาเขามาด้วย"
พูดจบ สายตาของเขาก็จ้องไปที่ลู่ติ้งหยวน ดวงตาแฝงไปด้วยความปลอบโยน
"ไปเถอะ พวกเราเข้าไปเซ่นไหว้สุสานก่อน"
ทุกคนเดินเข้าไปในสุสานวีรชน
ตอนนั้นลู่ติ้งหยวนออกภารกิจทั้งหมวด มีเพียงเขาคนเดียวที่กลับมา ในกลุ่มคนที่เสียชีวิต ยังรวมถึงเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กด้วย
ทุกคนด้วยใจที่คิดถึงและโศกเศร้า เซ่นไหว้เพื่อนสนิทเสร็จแล้ว ก็ไปกับลู่ติ้งหยวนเพื่อทำความสะอาดหลุมศพให้คนอื่น ๆ ทีละคน
เว่ยเผิงเฉิงถอดหมวกทหารจากหัวของตัวเองออก วางไว้หน้าหลุมศพของพ่อ ตามีรอยแดง เสียงแหบพร่า พูดว่า "พ่อ ตอนนี้ผมเป็นทหารแล้ว ทุกวันฝึกหนักมาก แต่ผมก็อดทนมาได้หมด