แม้ตอนนี้เซี่ยหลีจะเห็นคุณพ่อดักรออยู่ที่ประตูจนใจสั่นเป็นระลอก แต่เธอก็เป็นเด็กหัวแข็งมาตลอด
เผชิญหน้ากับรอยยิ้มที่ดูโหดเหี้ยมยิ่งกว่าปีศาจของพ่อแก่ เธอก็ยกมุมปากขึ้นทันทีแล้วตอบกลับไปอย่างมีความสุขว่า
"เอ๊ะ ฉันก็แค่ออกไปเที่ยวหน่อยเองนี่ ต้องถึงกับให้พ่อออกมารับด้วยเหรอ
ยังไงก็แล้วแต่ พ่อกั้นทางฉันอยู่นี่ ฉันจะเข้าไปได้ยังไงล่ะ!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: …
เซี่ยเสี่ยวเป่า: …น้าสาวเขานี่ไม่กลัวโดนตีหรอก แค่กลัวว่าโดนแล้วจะไม่โหดพอสำหรับเขา
"เฮอ!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วในชีวิตนี้เพิ่งจะรู้เป็นครั้งแรกว่าโกรธสุดขีดแล้วมันจะขำออกมาจริง ๆ
เขาหัวเราะเยาะหนึ่งครั้งแล้วก้าวถอยไปข้าง ๆ หนึ่งก้าว จริง ๆ ก็เปิดช่องทางให้ลูกสาวของตัวเองเดินเข้าไปในลานบ้านได้กว้างพอสมควร
"กว้างพอจะเข้าไปหรือยัง?"
เซี่ยหลี: "พอ!"
พูดจบ เธอพุ่งตัวออกจากที่เดิมด้วยความเร็วสูงสุด วิ่งตรงเข้าไปในลานบ้านทันที ลมพัดพล่านผ่านไปหนึ่งหวูด ร่างของเธอก็หายเข้าไปในลานบ้านแล้ว
ความเร็วนั้นทำให้เซี่ยเจี้ยนกั๋ว เซี่ยเสี่ยวเป่า และพี่น้องทหารองครักษ์อีกไม่กี่คนตกใจสุดขีด
เซี่ยเจี้ยนกั๋วที่มีประสบการณ์ตีลูกมานับไม่ถ้วนเห็นการวิ่งเข้าประตูแบบนั้นของเซี่ยหลี ก็เข้าใจทันทีว่าเด็กนี่จะทำอะไร
เขาหมุนตัววิ่งเข้าไปในลานบ้านทันทีเช่นกัน เพราะกลัวว่าตัวเองจะวิ่งเข้าไปไม่ทัน
เซี่ยหลีพุ่งเข้าไปในลานบ้านแล้วก็ไม่ทำให้การคาดเดาของพ่อต้องเสียใจเลยแม้แต่นิด ยืดแขนโอบประตูแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็วและแรง
ประตูถูกเธอดันจนทำเสียง "ยี้ยัก" รัวจนน่าหูหนวก
เซี่ยเจี้ยนกั๋วรู้ว่าเด็กดื้อนี่แน่นอนว่าต้องการปิดประตูล็อกเขาไว้ข้างนอก เพื่อไม่ให้ตัวเองมีโอกาสตีเธอ
ความเร็วระหว่างสองคนต่างกันมาก เขากับเด็กดื้อคนนี้จะเบียดเข้าประตูพร้อมกันไม่ได้แน่
แต่เขาเบียดเข้าไปได้!
เซี่ยเจี้ยนกั๋วใช้เทคนิคเดียวกับตอนสมัยต่อสู้ญี่ปุ่นที่ใช้ร่างกายบุกประตูเมือง กระโดดพุ่งไปข้างหน้าด้วยแรงทั้งร่าง อาศัยต้นแขนทั้งสองฟากพุ่งเข้าชนกลางประตูอย่างแน่นหนา ทำให้ประตูบานคู่ที่กำลังจะปิดหยุดนิ่งทันที