“พ่อหมอช่ายเนี่ย ฟังฉันนะ อย่าทำตัวไม่ฟังเหตุผล! ถ้าฉันบอกพ่อไป พ่อจะให้ฉันออกไปข้างนอกได้เหรอ!?
ฉันหนีออกจากบ้านโดยไม่บอกไม่กล่าวสักคำ ก็เพราะพ่อกับแม่ไม่ให้ฉันออกจากบ้านนี่นา!?
คนติดคุกยังต้องปล่อยให้ไปรับแดดนอกกรงขังเลย แล้วพ่อทำใจได้ยังไงที่ไม่ให้ลูกสาวของพ่อออกไปเที่ยวเล่น ทั้งที่จะไปหาลูกเขยของพ่อด้วย!
พ่อนี่แหละ เหมือนพระแม่ซีหวังใจร้าย ผู้เป็นพ่อแม่เผด็จการ ใช้ปิ่นเงินลากรั้งแม่น้ำสวรรค์กั้นคู่รักหนิวหลางจือหนี่ว์ไม่ให้พบกัน สักวันหนึ่งถ้าฉันกับลู่ติ้งหยวนรักกันไม่ดีเลิกรากันไป ความผิดทั้งหมดตกที่พ่อ!”
เซี่ยหลี่ส่งเสียงตะโกนจนแก้มแดงก่ำ
ใบหน้าของเซี่ยเจี้ยนกั๋วคล้ำด้วยความโกรธ ขมับของเขาเต้นตุบ ๆ ด้วยไฟแรงจากถ้อยคำของลูกสาว มือหนึ่งเหวี่ยงไม้ปัดฝุ่นขนไก่อย่างแรง อีกด้านก็ตะโกนลั่นอย่างเดือดดาล “เวลาไม่มีเรื่อง นิวหลางก็เป็นแค่คนเถื่อนที่ขโมยเสื้อผ้าผู้หญิง ส่วนพระแม่ซีหวังคือผู้ปกครองที่มีสติสัมปชัญญะ
พอมีเรื่องกลายเป็นว่านิวหลางจื่อหนี่เป็นคู่รักรักกันหวานชื่น พระแม่ซีหวังก็กลายเป็นพ่อแม่เผด็จการซะงั้น
ฉันบอกให้แกหยุดเดี๋ยวนี้! ยืนนิ่งไว้เลย!
ฉันจะดูให้รู้เลยว่าแกจะได้เรียนรู้ข้อคิดสักทีหรือไม่!!!”
วันนี้ลุงเซี่ยไม่รู้กินชิ้นโสมไปเท่าไหร่ แรงลมปราณกล้าจนไม่น่าเชื่อ วิ่งเร็วเป็นบ้าเป็นหลัง เซี่ยหลีถึงกับรู้สึกว่าชายชราผู้นี้สะสมพลังมานานแล้ว เพื่อรวบรวมมาตบเธอให้หนำใจในวันนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ของตกแต่งทั้งในบ้านและในสวนหลังบ้านถูกใครบางคนย้ายตำแหน่งไว้ตั้งใจ พื้นที่โล่งถูกบีบให้แคบเหลือน้อยนิด ไม่ใช่ฉากที่เอื้อต่อการหลบหนีที่อาศัยความว่องไวแม้แต่น้อย