สามคนดึงรั้งกันจนสุดท้าย น้อยอตเตอร์ดึงเสื้อของแม่ไว้ มุมปากแหย่ลง ดวงตากลมโตแดงก่ำคลอเคลือน้ำตา น้ำเสียงเริ่มแฝงความโศก "ฮึก~"
เสียงปลอบของสามีภรรยาหยุดชะงักทันที ราวกับถูกกดปุ่มพัก ท่าทางของทั้งคู่ก็แข็งค้างอยู่กับที่
เซี่ยหลีมองสีหน้าของลูกชายที่กำลังจะร้องไห้ ใบหน้าก็เปลี่ยนไปเต็มไปด้วยความตกใจ
"ลู่ติ้งหยวน! ลูกคุณกำลังจะร้องไห้แล้ว!"
พ่อมือใหม่อย่างลู่ติ้งหยวนก็หนังหัวตึบตาบ รีบอุ้มเจ้าตัวเล็กวางกลับลงบนตัวเซี่ยหลีอย่างเบามือ
นากน้อยเก็บสีหน้ากึ่งร้องกึ่งไม่ร้องนั้นกลับคืน นอนนิ่งๆ ซบอยู่บนตัวแม่ มือเล็กๆ บีบเสื้อของเซี่ยหลีแน่นขึ้นกว่าเดิม กระทั่งยังเตะขาอ้วนกลมๆ สองสามที
ทุกอย่างกลับมาที่เดิมเหมือนเดิม
เซี่ยหลี : ……
ลู่ติ้งหยวน : ……
นากน้อย : OVO
เจ้าตัวเล็กกลับมาเป็นเด็กดีไม่ร้องไห้อีกแล้ว แต่สภาพที่หลับไม่ลงอย่างนี้ต่อไปก็คงไม่ได้จริงๆ
หลังจากนั้นสามีภรรยาทั้งคู่ใช้ทั้งปากพูดและภาษากาย คุยกันดีๆ กับลูกชายเป็นเวลากว่า 20 นาที สุดท้ายจึงตกลงกันได้ว่าลู่ติ้งหยวนยื่นแขนข้างหนึ่งรองใต้หัวของเจ้าตัวเล็ก เซี่ยหลีโอบลูกชายจากด้านหลังน้อยอตเตอร์ หมอบศีรษะพาดบนแขนของลู่ติ้งหยวนครึ่งหนึ่ง สามคนเรียงตัวติดกันเป็นแถว และเซี่ยหลียังต้องจูงมือของน้อยอตเตอร์ไว้อีกด้วย
ยุ่งกันไปเกือบชั่วโมง คู่แต่งงานใหม่จึงได้นอนลงอย่างสงบสุข ทั้งคู่ต่างถอนหายใจโล่งอก
เซี่ยหลีมองท้ายทรงผมของน้อยอตเตอร์ที่หลับสบายไปอีกครั้ง ไม่อาจหักห้ามใจ จึงทอดถอดใจจริงๆ ว่า "เลี้ยงลูกยากจริงๆ เลย!"