ลู่ติ้งหยวนมองเซี่ยหลีด้วยความขำๆ ไม่รีบไปอาบน้ำ แต่ลากเก้าอี้ตัวเตี้ยมานั่งข้างเธอทันที ถามอย่างช่วยไม่ได้ว่า "พูดมาสิ คิดจะทำอะไร"
ท่านี้แหละที่ฉุกละหุกเร่งรีบ บอกว่ามีระเบิดเวลาในมือแล้วยัดมันใส่อ้อมกอดเขา เขาก็เชื่อ นี่มันดูตรงไหนเหมือนคนคิดถึงกันบ้าง
ที่เพิ่งนึกโน่นนี่ไปเอง เอาเข้าจริงก็ผิดหวังซะแล้ว
เซี่ยหลียื่นมือบีบแก้มปุกปุยของลูกชายตัวจ๊กในอ้อมกอดเบา ๆ แล้วพูดกับลู่ติ้งหยวนอย่างมั่นใจ "ลูกชายคุณคิดถึงคุณน่ะ"
สองสามวันนี้น้องนากเริ่มชินกับที่แม่ชอบจิ้ม ๆ หรือไม่ก็บีบแก้มเบา ๆ เป็นบางครั้ง ตื่นมาก็มีแม่มาเล่นด้วย
น้องนากลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาใสกระจ่างมองแม่แล้วแวบหนึ่ง กลิ่นคุ้นเคยนั่นแหละ กลิ่นที่หนูชอบ
หันไปมองกองใหญ่ข้างเท้าแม่ แล้วสูดจมูกเล็ก ๆ
คุ้น ๆ แต่ก็ไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่
เหลือบเห็นแม่บีบแก้มตัวเองแล้วนานไม่มีการตอบสนอง น้องนากเลยหันหน้าหนีไปด้านข้าง เปลี่ยนท่าแล้วหลับต่อ
ลู่ติ้งหยวน: ...
เซี่ยหลี: ...
ความเงียบไร้คำพูดดังก้องอยู่ระหว่างสองสามีภรรยา
ลู่ติ้งหยวนขมวดคิ้วขึ้นนิด ๆ ให้เซี่ยหลี น้ำเสียงแฝงความแปลก ๆ
"คิดถึงฉันเหรอ?"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีรู้สึกเหมือนใจตกอยู่นิด ๆ
จริง ๆ แล้วสำหรับแม่คนหนึ่ง ลูกยึดติดพ่อถือเป็นข่าวดีระดับตำนาน
แต่ลูกชายบ้านนี้ไม่ใช่แค่ไม่ยึดติดพ่อ แต่คือ... ไม่รู้จักพ่อเลย
เซี่ยหลีวางหนังสือกับแอปเปิลในมือ ทรุดตัวลงบนเก้าอี้เอนอย่างหมดแรง พยายามจะแก้ตัว
"ตอนฉันกลับมามันไม่ใช่แบบนี้นะ ต้องเป็นเพราะคุณดูเด็กน้อยไง
คุณต้องหาโอกาสอยู่กับลูกมากขึ้น ไม่งั้นโตขึ้นเป็นหนุ่มแก่ตัวแล้วลูกชายคุณอาจไม่เลี้ยงดูคุณด้วย"
ลู่ติ้งหยวน: ...
ลู่ติ้งหยวนมองเซี่ยหลีด้วยความขัน "ฉันดูเด็กน้อย? ฉันจำได้ว่าตอนกลางคืนที่ต้องดูเด็ก เราสองคนมีแต่ฉันคนเดียวที่ดูไม่ใช่เหรอ?