ทุกคนต่างแอบซุกความคิดไว้ในใจคนละแบบ แต่กลับปฏิบัติการเป็นเอกภาพ ขับรถกันเต็มสูบ บึ่งตรงไปยังทิศทางที่เจี่ยวเตียวกำลังจะหลบหนี
……
ภายในกระท่อมไม้ไผ่อันแสนสบาย
เจี่ยวเตียวพิงพนักเก้าอี้ไม้ไผ่ มือหมุนกำไลข้อมืออยู่อย่างหงุดหงิด สายตาชำเลืองมองนาฬิกาแขวนบนผนังเป็นระยะ ๆ
เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนเครื่องบินจะมาถึง คนอีกกลุ่มที่เขาตั้งใจจะพาไปด้วยรออยู่ในห้องครบแล้ว แต่ลูกน้องที่ภักดีต่อเขาทั้งสองคน ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มาสักคน
เขาเริ่มเป็นห่วงว่าสองคนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
หรือไม่ก็……
สองคนนั้นหนีตีนเปล่ากลางสงคราม ทรยศต่อเขาไปแล้ว
แต่เมื่อคิดทบทวน เจี่ยวเตียวก็รู้สึกว่าเป็นไปได้ยาก
ม่าวม่าวคนที่นิสัยเจรจาเก่ง ก็ช่างเถอะ แต่เตาต้าน่ะเป็นคนรักษาน้ำใจเพื่อน ซะจนแทบจะภักดีโง่เขลา ยังจำบุญคุณตอนที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้ได้ตลอด ย่อมไม่มีทางทรยศเขาเด็ดขาด