เจี่ยวเตียวพร้อมลูกน้องใต้บังคับบัญชารีบวิ่งไปยังบริเวณลานจอดเครื่องบิน
เมื่อเห็นเครื่องบินอยู่ตรงหน้า แถมยังมีผู้ชายผมทองจมูกโด่งตาลึกสองคนลงมาจากเครื่องโบกมือเรียกพวกเขาขึ้นไป เจี่ยวเตียวก็อดไม่ได้ที่มุมปากจะยกขึ้น หัวใจที่แขวนลอยก็กลับคืนมาอยู่ในท้องเหมือนเดิม
เห็นเครื่องบินกันแล้ว ย่อมไม่มีทางเกิดปัญหาแน่นอน แม้คนหัวเซี่ยพวกนั้นจะบุกเข้ามาเดี๋ยวนี้ พวกเขาก็ยังออกจากที่นี่ได้
ไอ้พวกหัวเซี่ยสมควรตายนั่น รอให้เขาฟื้นตัวก่อนเถอะ จะไม่ปล่อยพวกมันไปแน่!
โดยเฉพาะคู่สามีภรรยาอย่างเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน เขาจะทำให้สองคนนี้ตายเป็นชิ้น ๆ แน่นอน!!!
เจี่ยวเตียวก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความหวัง แต่พอเดินไปใกล้ลานจอดเครื่องบิน เขารู้สึกเหมือนเท้าก้าวไปเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่างทันที ทั้งตัวหมุดลงไปนิดหนึ่ง พร้อมเสียง "แช๊ะ!" ดังขึ้น
รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที เหงื่อเย็นบนหน้าผากหยดใหญ่หยดเล็กไหลลงมา
ในชั่วขณะนั้นเอง ความคิดหนึ่งพุ่งผ่านหัวสมอง: จบแล้ว เหยียบสนามระเบิดเข้าให้แล้ว
ไอ้เฮงซวยไหนมันฝังไว้!?
"บึม—!" เสียงระเบิดดังกึกก้อง คลื่นความร้อนพวยพุ่งกวาดไปทั่วบริเวณนั้นในทันที
แต่สิ่งที่เหมือนกลไกที่เจี่ยวเตียวเหยียบเข้านั้น กลับไม่ได้ทำให้ตัวเขาถูกระเบิดกระเด็น
สิ่งที่ถูกระเบิดคือความหวังในการออกจากที่นี่ของพวกเขา
บนลานจอดเครื่องบินที่ไม่ได้กว้างขวางนักมีเฮลิคอปเตอร์สามลำจอดอยู่ ในวินาทีที่เขาเหยียบกลไกนั้น เฮลิคอปเตอร์ทั้งสามลำพร้อมด้วยนักบินบนเครื่องและผู้ชายเมี่ยนสองคนที่ลงมารอ ระเบิดขึ้นมาทันที
แสงเพลิงลุกโชนขึ้นฟ้า พวยพุ่งขึ้นเป็นระเบิดสูงสามสี่เมตร เปลวเพลิงสีแดงเริดพร้อมอุณหภูมิที่เผาผลาญกวาดล้างพื้นที่ทั้งหมดนี้
ลมร้อนพัดเข้าใบหน้าเจี่ยวเตียว แต่สิ่งที่เขารู้สึกไม่ใช่ความร้อน หากแต่เย็นยะเยือกทั้งใจ เหมือนถูกน้ำเย็นราดลงบนศีรษะเต็ม ๆ