ยิ่งไปกว่านั้น แม้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องเด็ก
จากมุมมองด้านการเมืองและการทหาร หัวเซี่ยใช้ค่าใช้จ่ายทางทหารไปเท่าไหร่แล้ว ในช่วงครึ่งชั่วโมงที่ยิงปืนใหญ่ถล่มเลี้ยงชาน?
ถ้าจะคุยกันเรื่องชดใช้ค่าเสียหายจริง ๆ ต้องเสียดินแดน เสียค่าปฏิกรรมไปเท่าไหร่กัน?
พวกเขาอาศัยมาวจื่อกั๋วเป็นหลังหลังมายั่วโมโหหัวเซี่ย ทั้งเพื่อเอาใจมาวจื่อกั๋ว ทั้งเพื่อผลประโยชน์ของประเทศตัวเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากได้จุดจบน่าสมเพชแบบนี้ ที่ตัวเองต้องแบกผลที่ตามมาทั้งหมดเพียงลำพัง
มาวจื่อกั๋วในฐานะประเทศผูกขาดกับเวียดนามเรื่องนี้ก็รู้ดี
เพราะประเทศที่จะพึ่งพาตนและเชื่อฟังตนได้จริง ย่อมต้องได้รับความช่วยเหลือเมื่อประสบความยากลำบากจริง ๆ
กลัวว่าการคุกคามต่อหัวเซี่ยจะไม่พอ มาวจื่อกั๋วจึงระดมกำลังพล ตั้งกองกำลังเรียงแนวตามชายแดนภาคตะวันออกเฉียงเหนือของหัวเซี่ย และเพิ่มแรงกดดันใส่หัวเซี่ยหนักขึ้น
แต่ตอนนี้หัวเซี่ยถอยไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะแม่ทัพผู้นำกองทัพ แรงกดดันมหาหนึ่ง แต่ต้องยืนอยู่ตรงนั้น ฝ่าแรงกดดันจากความเห็นของสาธารณชนทั้งหมดไปให้ได้
เพราะยังเป็นหนี้เจ้าแม่น้อยคนนั้นในประเทศอยู่ ก่อนออกรบก็ให้สัญญาไปแล้วว่าจะทำให้เงื่อนไขสำเร็จเสียก่อนถึงจะถอนทัพ
ถ้าไม่จัดการเรื่องนี้ให้ชัดเจนจริง ๆ ก็ว่ากันได้ยากว่า ระหว่างวิกฤตที่มาวจื่อกั๋วก่อให้หัวเซี่ย กับเจ้าแม่น้อยคนนั้นที่แอบหนีไปขุดหลุมศพในเวียดนาม อันไหนจะสร้างความเสียหายให้หัวเซี่ยมากกว่ากัน
มาวจื่อกั๋วคือเจ้านายที่แท้จริงอยู่เบื้องหลังเวียดนาม เรื่องนี้หัวเซี่ยก็รู้ชัดเจนดี
เพื่อป้องกันการตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบที่ต้องรบสองแนวทั้งเหนือและใต้ กองทัพหัวเซี่ยจึงเตรียมมาตรการป้องกันที่เกี่ยวข้องไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนยกทัพไปเวียดนาม