กระสุนระเบิดแรงสูงพุ่งออกจากปืนสไนเปอร์อย่างรุนแรง ด้วยความเร็วดั่งดาวตกทันทีทันใดมุ่งตรงเข้าใส่ฉากบังขนาดใหญ่ภายในแนวรบของฝ่ายศัตรู
“โจมตี! มีสไนเปอร์! รีบเอามันลงมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
ผู้บัญชาการกองทัพเวียดนามสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกับการตะโกนสั่งการลูกน้องอย่างโกรธเกรี้ยว
เขาเองก็ชักปืนออกมา ชี้ตรงไปยังทิศทางที่เซี่ยต้าเป่าซ่อนตัวอยู่
ยังไม่ทันที่ลูกกระสุนนั้นจะระเบิด เซี่ยต้าเป่าที่แนบกายอยู่บนต้นไม้ก็มองตำแหน่งเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็น
ตอนนี้เขาควรจะหนีไปให้พ้นทันที
ยิงหนึ่งนัดเปลี่ยนที่หนึ่งแห่ง นั่นคือสามัญสำนึกขั้นพื้นฐานของสไนเปอร์
ฝ่ายศัตรูจะไม่มีวารู้ตำแหน่งที่เขาอยู่ เขาก็จะไม่เผชิญอันตรายใด ๆ ทุกอย่างยังทันเวลา
แต่กระนั้น มือที่ยังกอบกอดปืน ภาพเสียงหัวเราะก่อนตายของเหล่าเพื่อนร่วมรบทั้งหลายเมื่อครู่ก็ผุดขึ้นในสมอง เขาจึงไม่ได้เลือกรักษาชีวิตตัวเองเป็นอันดับแรกแล้วหนีไปเสียก่อน
เซี่ยต้าเป่านอนแนบกับพื้นอย่างเงียบงัน สีหน้าเย็นชาเข้มขรึม แต่มือทั้งสองกลับคล่องแคล่วว่องไว รีบบรรจุกระสุนระเบิดแรงสูงอีกนัดที่เปื้อนเลือดสีแดงเข้มเข้าไปในลำกล้อง
ยิ่งตึงเครียดเท่าไร สมองของเขายิ่งแจ่มใสเย็นเยียบ
ความเจ็บปวดที่ต้นแขนทำให้เขาเหงื่าท่วมศีรษะ สมองบางคราวก็มืดมนเป็นจังหวะ ๆ
แต่การเคลื่อนไหวของมือกลับไม่หยุดแม้แต่น้อย
มือที่สั่นระริกกลายเป็นมั่นคงนิ่งสนิท
เขาหันปากกระบอกปืนไปยังอีกจุดหนึ่งที่เดาว่าน่าจะเป็นคลังกระสุนของฝ่ายศัตรู
ลั่นไก
เหนี่ยวปืนอีกครั้ง
“ปัง!”
กระสุนระเบิดแรงสูงอีกนัดพุ่งออกไป ไหลไปยังฉากบังขนาดใหญ่อีกจุดหนึ่งอย่างรวดเร็ว
“ตั๊ดตั๊ดตั๊ด!”
กระสุนจากฝ่ายศัตรูระดูกันมาเป็นระลอก ทุกนัดพุ่งเข้าหาตำแหน่งของเซี่ยต้าเป่า
เซี่ยต้าเป่าไม่มีเวลาแม้จะเงยหน้าดูว่ากระสุนระเบิดแรงสูงทั้งสองนัดนั้นเข้าเป้าหรือไม่