ผู้บังคับกองร้อยหนึ่งรู้สึกว่ารองมือขวาของตัวเองกำลังกวนประสาทเขา ก็เลยถีบเขาอีกครั้งอย่างหงุดหงิด พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วชี้ให้ดูทหารอีกกองร้อยที่อยู่ข้าง ๆ
“ดูเขาสิ เปลี่ยนอาวุธใหม่กันแล้ว!”
รองผู้บังคับกองร้อยไม่เข้าใจ ก็หันไปมอง ก็เห็นกองร้อยที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเขา ยกปืนของทหารศัตรูขึ้นมาได้แล้ว
รองผู้บังคับกองร้อย: !!!!
บ้าเอ๊ย! ทหารมิกยอมจำนนแล้ว!? ทำไมปืนของพวกเขาถึงได้เยอะขนาดนี้!!!?
รองผู้บังคับกองร้อยไม่พูดพล่ามทำเป็นอย่างอื่น รีบหมอบลงกับพื้น แล้วคลานจากไปทันที
ผู้บังคับกองร้อยหนึ่งแอบบ่นอย่างหงุดหงิด “เมื่อกี้ยังอิดออดไม่ยอมไป พอเห็นอาวุธเข้าหน่อยวิ่งเร็วกว่าใครเขา!
พวกนายทุกคน สู้ให้เต็มที่!
ฆ่าได้หนึ่งก็คุ้ม ฆ่าได้สองก็กำไร พวกเราสักพักอาจจะได้ปืนใหม่มาเล่นบ้างก็ได้!!!”
......
รองผู้บังคับกองร้อยจากเขตทหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือเดินลัดเลาะไปตามสนามเพลาะที่เพิ่งขุดใหม่ เพื่อไปยังกองร้อยที่เซี่ยหลีอยู่เพื่อขออาวุธใหม่
พอไปถึงที่หมาย ก็ต้องตาเบิกกว้าง
ไม่เลวนี่หว่า!
นึกว่าแค่ผู้บังคับกองร้อยไม่กี่คนแถว ๆ นั้น ที่เหลือ ผู้บังคับกองร้อยคนอื่น ๆ ก็มานั่งอออยู่ที่นี่หมดแล้ว!
เจ็ดคนนั่งล้อมเป็นวงกลม กำลังปรึกษาหารืออะไรกันอยู่ไม่รู้
พอสังเกตดูอย่างละเอียด เห็นว่าคนที่เป็นหัวเรือใหญ่คือทหารหญิงที่มีเหรียญเกียรติยศบนบ่าแค่ 1 แถว 1 ดาว ซึ่งเป็นยศต่ำที่สุดในที่นั้น