เซี่ยหลีเห็นผิงอิงจวิ้นและพวกเดินออกไป จึงส่งสายตาให้ลูกน้องของตัวเอง
คนหมวดสี่เข้าใจได้ทันที พร้อมกันใช้ปืนใหญ่คุ้มกันให้ผิงอิงจวิ้นและพวก
ตอนที่ผิงอิงจวิ้นพวกไปเอาปืนนั้นง่าย แต่ใครก็ไม่คิดว่าตอนขากลับจะลำบากขึ้นมา
ฝั่งทหารอเมริกันไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไร จู่ ๆ ก็ส่งกองกำลังเล็ก ๆ เข้าโจมตีทางด้านหลังของหัวเซี่ย ตั้งใจจะอ้อมไปตีขนาบ
เหล่าคนที่ไปเก็บปืนอย่างผิงอิงจวิ้น ความกดดันที่แบกรับอยู่ก็เพิ่มขึ้นมาทันที
การยิงที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างกะทันหันของทหารอเมริกัน ทำให้ฝั่งหัวเซี่ยซึ่งเดิมทีก็ต้องเอาตัวรอดจากการต้านทานกระสุนปืนของทหารอเมริกันอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งคับขันมากขึ้น แทบจะถูกกระสุนปืนของอีกฝ่ายรุมกลบตลอดเวลา
เซี่ยหลีเห็นสภาพการณ์แบบนี้ สายตาก็ตกไปที่เสื้อผ้าของทหารอเมริกันพวกนั้น ขมวดคิ้วแน่น
“เสื้อผ้าของพวกเขาไม่เหมือนเสื้อผ้าทั่วไป ใครจะไปรู้ว่านี่คือหน่วยรบพิเศษ?”
บอดี้การ์ดนามสกุลนายืดคอออกไปมอง มือที่ถือปืนสู้ศัตรูไม่ช้าลงแม้แต่น้อย น้ำเสียงกลับนิ่งสงบอย่างมาก