ภายในห้องพักพนักงานโรงงานที่ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ ขนาดไม่ใหญ่นัก แต่เฟอร์นิเจอร์สามสิบหกชิ้นที่คู่แต่งงานยุคนี้ควรมีก็ครบถ้วน
“ซี๊ด ซี๊ด ซี๊ด!”
บนเตาไฟฟ้าที่มุมห้องมีกาต้มน้ำวางอยู่ ฝากาถูกไอน้ำที่เดือดพล่านผลักขึ้น ปล่อยเสียงหวู่ดังแว่วขึ้นมาเป็นระยะ ๆ
บนโต๊ะกลมแบบพับได้ มีกระดาษสีชมพูที่ขาดวิ่นและมีลักษณะคล้ายกระดาษทิชชูวางอยู่แผ่นหนึ่ง
คนทั้ง 5 ที่นั่งล้อมโต๊ะนั้น สายตาทุกคู่ตกอยู่ที่กระดาษสีชมพูคล้ายทิชชูแผ่นนั้น สีหน้าของทุกคนดูน่าเกลียดชะมัด
“ปัง!”
ชายชราผมขาวโพลนเต็มหัว แก้มเต็มไปด้วยรอยยับแห่งกาลเวลา ใบหน้าเรียบเย็น มือฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง ดังเสียงก้องกึกก้อง จนแก้วบนโต๊ะสั่นสะเทือนไปหลายครั้ง
ดังเสียง “ติ๊ง แต๋ง” ของแก้วกระทบกัน
เขาระงับเสียงตัวเองไว้เต็มที่ กัดฟันพูดด้วยความเดือดดาล: “ผู้หญิงชื่อเซี่ยหลีนี่มันเป็นบ้าหรือเปล่า!? องค์กรจัดคุ้มกันให้เธอเรียบร้อยแล้ว ผลลัพธ์คือเธอกลับทิ้งคนที่ทุ่มเทให้กับการเดินทางของเธอกลางทาง บอกทิ้งก็ทิ้ง บอกเลื่อนก็เลื่อน
พอเธอเลื่อนเวลา คนอื่น ๆ ก็ต้องเปลี่ยนเวรตามไปด้วย ไม่รู้ต้องเพิ่มภาระงานให้พวกเราทุกคนอีกเท่าไหร่!
เธอไม่เคยเห็นความเสียสละของชาวบ้านเลยแม้แต่น้อย!”
บุรุษไปรษณีย์ที่หนีมาได้ยินดังนั้น ก็หึงหัวเราะในลำคอ แววตาเย็นชา: “พวกนั้นอยู่สูงส่งมานานเกินไป จึงคิดว่าทุกอย่างควรเป็นไปตามที่พวกเขาต้องการ สนุกกับสิทธิพิเศษจนเพียงพอแล้ว ก็ถือว่าความทุ่มเทของทุกคนเป็นเรื่องที่ควรจะเป็น!