ชายหนุ่มหน้าตาผิวค่อนข้างคล้ำ แต่ท่าทางยังคงสุขุมเรียบร้อยอีกฝ่ายจิบชาอีกหนึ่งคำ สายตาถอยกลับมาอย่างไร้ร่องรอย พูดอย่างใจเย็นว่า "เรื่องนี้ก็ไม่มีทางเลือก ได้ยินว่าคนของตระกูลลู่น่ะเป็นนักวิจัยที่เก่งกาจ คงกลัวโดนฆ่าหลังจากโดนเห็นหน้าตากระมัง
แม้จะไม่ได้อยู่สายเดียวกับพวกเรา แต่ก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินคนบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นที่เกลียดชังนัก ไม่ใช่แค่สหรัฐฯ รัสเซีย ประเทศเมี่ยน เวียดนาม แม้แต่อังกฤษ เยอรมนี ฝรั่งเศสที่อยู่ไกลออกไป ก็เคยลอบสังหารเธอมาแล้ว
แต่เธอไม่ใช่เป้าหมายของพวกเรา ตอนลงมือก็ต้องหลีกเลี่ยงเธอให้มากที่สุด อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลลู่
เด็กที่ดูผอมบางคนนั้นคงเป็นหลานชายคนโตของตระกูลลู่ ถ้าทำร้ายเขาไป พวกเราคงไม่ได้ดีแน่
ของยังไม่ได้มาถึงมือ เราอย่าไปสร้างกิ่งก้านก่อน"
ชายสายตาสั้นพยักหน้า
ถูกประเทศมากมายส่งคนมาลอบสังหารขนาดนั้น การปกปิดตัวเองให้มิดชิดก็สมควรจริง ๆ ไม่งั้นใครจะรู้ล่ะว่าเมื่อไรจะโดนโจมตีแบบไม่เปิดเผยตัวสักครั้ง
ปัจจัยที่คาดไม่ถึงแบบนี้ พวกเขาไม่ควรไปพัวพันด้วยดีที่สุด
พวกเขาสังเกตการณ์อยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว จับทางนิสัยการใช้ชีวิตประจำวันของจางเหลาซานกับพวก รวมถึงเวลาเปลี่ยนเวรของบอดี้การ์ดได้แทบทั้งหมด ถึงเวรที่ต้องลงมือจริง ๆ แล้ว
เขากวาดสายตามองการป้องกันภายในภายนอกของผู้พิทักษ์ของเซี่ยหลีที่จัดวางไว้ในร้านของจางเหลาซาน แล้วพูดเสียงอึมครึม "แต่จางเหลาซานน่าจะเริ่มระแวงแล้ว ช่วงนี้ยังจัดหาบอดี้การ์ดให้ภรรยาเพิ่มอีกหลายคน คนพวกนั้นแม้จะแต่งตัวเหมือนคนธรรมดา แต่ดูปุ๊บก็รู้ว่าเป็นทหารปลดประจำการ
ครั้งนี้พวกเราต้องวางแผนให้ดี ระวังตัวไว้ให้มาก"