เซี่ยหลีปกติแล้วไม่ค่อยได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือเท่าไหร่ สิ่งเดียวที่มีความเกี่ยวข้องกันคงจะเป็นแค่การฝึกทนความหนาวเย็นตอนนี้กับการแข่งขันทัพใหญ่เมื่อสองวันก่อนเท่านั้น
ระหว่างทางไปห้องทำงานผู้บัญชาการกองพลพร้อมกับทหารหนุ่มคนหนึ่ง เซี่ยหลีก็นึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเรียกหาเธอเพราะอะไร
ต้องเป็นเรื่องการแข่งขันที่ลงไม้ลงมือกันแน่ๆ
เซี่ยหลีไม่ได้รู้สึกหวั่นกลัวแม้แต่น้อย เธอก็ไม่ได้คลุกคลีอยู่ในกองพลภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่กลัวว่าคนของกองพลภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะมาหาเรื่องเธอ ไม่ใช่สายงานบังคับบัญชาโดยตรง ต่อให้อีกฝ่ายอยากกลั่นแกล้งเธอก็ทำไม่ได้
เพียงแต่ว่าทำให้เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยคือ ปกติแล้วคนที่เรียกเธอมาอบรมแบบนี้คือลู่ติ้งหยวน ครั้งนี้ลู่ติ้งหยวนไม่ได้เรียกเธอ กลับเป็นผู้บัญชาการกองพลภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่เรียกหาเธอก่อน
คนทั้งสองเดินไปถึงหน้าห้องทำงานของผู้บัญชาการกองพลผู้ใหญ่ได้ไม่นาน
ผู้บัญชาการกองพลผู้ใหญ่เห็นเซี่ยหลีเดินมาก็โบกมือเรียกเธอ ชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ แล้วพูดอย่างใจดีว่า "นั่งสิ"