ผู้ตรวจการหวังก้มหน้ามองหนังสติ๊กขนาดใหญ่ในมือที่พอดีจะใช้ขว้างระเบิดมือออกไปได้ ทั้งตัวตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
เขาแทบไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องจริงจังสุดๆ อย่างหนึ่ง พอมาถึงมือเซี่ยหลีแล้วกลับดูไม่จริงจังขึ้นมาได้อย่างนี้
ถอนหายใจยาว แล้วพยักหน้าเบา ๆ ให้เธอ
"ขึ้นไปเถอะ"
เซี่ยหลีพยักหน้า ยกมือขึ้นสูง กระโดดขึ้นเบา ๆ คว้าขอบหลังคาไว้ ทั้งร่างลอยเบาหวิวเคลื่อนตัวขึ้นไปตามเส้นโค้งของตัวบ้าน ไต่ขึ้นไปถึงหลังคาโดยไม่มีเสียงใด ๆ
ผู้ตรวจการหวังที่เห็นภาพการขึ้นหลังคาแปลกประหลาดนั้นก็รู้สึกขนลุกซ่า
ถ้าไม่ได้ยืนอยู่ข้างล่างนี่เห็นกับตาตัวเอง เขาต้องคิดว่าสิ่งที่ไต่ขึ้นไปไม่ใช่คน แต่เป็นงูเหลือมตัวใหญ่ที่ไหลเลื้อยขึ้นไปตามผนังจากไหนก็ไม่รู้
ใครเขาปกติกันขึ้นหลังคาแบบนี้กัน!?
เซี่ยหลีไม่สนใจหรอกว่าผู้ตรวจการหวังกำลังคิดอะไรอยู่ พอขึ้นไปถึงก็วาง M40 ลงบนหลังคาทันที
คงเพราะทุกคนไปล้อมจับคนหัวเซี่ยกลุ่มนั้นกันหมดแล้ว รอบ ๆ นี้จึงไม่มีทหารอเมริกันยามอยู่เลย
เซี่ยหลีเล็งปากกระบอกไปที่หนึ่งในกลุ่มที่สวมเกราะกันกระสุน
ไม่ต้องคิดก็รู้ คนตั้งกองใหญ่ขนาดนั้น มีแค่คนเดียวที่โดดเด่นออกมา ย่อมเพราะสถานะของเขาไม่เหมือนคนอื่น
อาจจะเป็นนายทหารอีกก็ได้
แต่พอดีที่เซี่ยหลีกำลังจะยิง มีคนในกลุ่มนั้นตะโกนขึ้นมาเสียก่อน
"พวกเราครับ! สู้กับพวกมันเลย!
ฆ่าได้หนึ่งก็คุ้ม ฆ่าได้สองก็กำไร!"
เซี่ยหลีที่กำลังจะเหนี่ยวไกหัวใจกระตุกวูบ เสียงนั้นเธอคุ้นหูมาก มันคือหลานเซี่ยเซิง ลูกน้องคนหนึ่งของเธอ
แต่ยิ่งเป็นช่วงเวลาตึงเครียดแบบนี้ เซี่ยหลียิ่งสงบ มือไม่สั่นแม้แต่นิดเดียว นิ่งจนน่าขนลุก