ร้อยโทแฝงเจตนาไม่ชอบธรรมยิ้มเยาะว่า "ที่มากที่สุด แกเอาข้อมูลการวางกำลังทางทหารภายในของหัวเซี่ย และสิ่งที่แกวางแผนไว้กับกองพลที่ 5 มาบอกฉัน ฉันจะปล่อยแกไป
แต่ขอพูดให้ชัดก่อน ฉันจะปล่อยเฉพาะคนที่บอกฉันเป็นคนแรกเท่านั้น!
ชะตากรรมอยู่ในมือของพวกแกเอง คิดให้ดีซะ"
คำพูดของร้อยโทเต็มไปด้วยการยั่วยุ แต่ทหารหัวเซี่ยทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นไม่แม้แต่จะลังเลเสี้ยววินาที ไม่เอาคำพูดพวกนี้ไปคิดเลยสักนิด
ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เป็นเรื่องเจตจำนงเหล็กหรือไม่
อเมริกากดขี่หัวเซี่ยมานานหลายปี แถมยังคิดร้ายต่อหัวเซี่ย ยั่วยุมาหลายครั้งหลายครา คราวนี้บนแผ่นดินเวียดนามทุกคนก็สู้กันจนไฟแรงขึ้นอีก
บาปที่สะสมกันมาระหว่างสองฝ่ายไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แม้แต่เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง ก็ไม่มีทางก้มหัวให้พวกนั้นได้เด็ดขาด
ทหารคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังหลานเซี่ยเซิงก้าวออกมาหนึ่งก้าว หน้าเย็นชาว่า "อย่าฝันกลางวันไปเลย เราจะไม่มีวันทรยศองค์กร!"
ร้อยโททหารอเมริกันฟังล่ามแปลคำพูดไร้เหตุผลของพวกเขาจบ สีหน้าก็มืดมนลงทันที
"ถ้าพวกแกไม่รู้จักดีงาม อย่าโทษว่าเราไม่เกรงใจ!"
พูดจบ เขาโบกมือใหญ่