ตั้งแต่มาถึงภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ พฤติกรรมของเซี่ยหลีก็สุขุมลงมาก ไม่เหมือนสมัยอยู่เขตทหารเกาะใต้กับสมรภูมิ ที่เธอไม่สบายใจเมื่อไร ทุกคนก็ต้องไม่สบายใจตาม ชนให้ตายกันหมดยิ่งดี
สภาพจิตใจอันงดงามของเซี่ยหลีแบบนี้ ทำให้ทหารอารักขาหลายคนที่ไม่เคยเห็นสภาพคลั่งไคล้ของเธอตกใจยับ
หูเฟิ่งฮวาแสดงสีหน้าเป็นห่วงก้าวเข้ามา บั่นทองสมองทั้งหมดเพื่อปลอบโปรย "ท่านผู้การ ท่านเป็นอะไรไป อย่าทำแบบนี้กับฉันสิ!
มีอะไรค่อย ๆ พูดกันดี ๆ แม้พวกเขาจะไม่ให้ข้อมูลกับเรา เดี๋ยวผู้บัญชาการกองทัพเหรินกลับมาเราก็ได้ข้อมูลอยู่ดี
โกรธมันไม่ดีต่อตับ ขึ้นไฟง่าย!"
เซี่ยหลีได้ยินหูเฟิ่งฮวาเคร่งเครียดจนสำเนียงบ้านนอกแตกออกมา หันไปก็เห็นเธอกับเหล่าทหารอารักขาจ้องมองเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง จึงระงับอารมณ์คลั่งไคล้ลง สีหน้ากลับเป็นเย้ยหยันเย็นชา
เธอส่งเสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ แววตาแหลมคม เสียงกลอย ๆ ว่า "ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่
แค่ฉันตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า นิสัยฉันดีเกินไป ถึงได้ทำให้คนอื่นคิดว่าฉันโดนรังแกง่าย
ก็ถึงเวลาแล้วที่คนทุกคนควรรู้ว่า ฉันมาหาพวกเขาไม่ใช่เพื่อขอร้อง แค่คุยกันอย่างเท่าเทียมกันเฉย ๆ เท่านั้น"
ลู่ติ้งหยวนไม่ได้ทำผิดแต่อย่างใด กลับยังโดนใส่ร้าย ฝ่ายเขาต่างหากที่เป็นผู้เสียเปรียบ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนพวกเขาเป็นฝ่ายมีความผิดต่อคนอื่น
กองทัพก็มีระเบียบข้อบังคับของตัวเองจริง สวัสดิการนักวิจัยก็แค่นี้ เขตทหารเกาะใต้ที่ให้เธอนั้นเป็นมาตรฐานที่เกินระเบียบไปแล้ว
แต่หนึ่ง เธอไม่เหมือนนักวิจัยคนอื่นที่มีแต่ความฝัน 'ร่ำเรียนวิชาบุ๋นบู๊ แล้วขายให้ราชวงศ์' รับใช้ชาติ สอง ไม่เหมือนบางคนที่เพื่อหน้าที่การงาน ยศตำแหน่ง เงินทอง อยากแสวงหาอำนาจและผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่าเดิมให้ตัวเอง