หลี่ชิ่งหนานด่าออกมาทางโทรศัพท์อย่างเกรี้ยวกราด “ลูกสาวของฉันแม้จะขี้ร้องไห้ก็เถอะ ฉันก็รัก!”
เซี่ยหลีพูดเรียบนิ่งอย่างยิ่ง “ดีจังเลยน้า~”
หลี่ชิ่งหนานหูผึ่ง ได้ยินกลิ่นอายการเยาะเย้ยแฝงอยู่ในน้ำเสียงเรียบนิ่งนั้น ใจพลันเดือดฟู่ขึ้นมาทันที
เธอลั่นเสียงด้วยความโกรธ “คุณโทรมาไกลตัวขนาดนี้ก็เพื่อมาข่วนหน้ากันใช่ไหม!? หรือไม่ก็เพื่อดูถูกว่าลูกสาวบ้านเราไม่ดีเท่าลูกชายบ้านคุณ!?
นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว หลีจื่อ คุณก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน จะไปมีนิสัยเลือกลูกชายมากกว่าลูกสาวไม่ได้สินะ!?”
น้ำเสียงของเซี่ยหลีแฝงความหงุดหงิดเข้ามาบ้างแล้ว “ใครเลือกลูกชายมากกว่า!? ไม่ใช่คุณแหละที่เริ่มลงความเห็นว่าครอบครัวที่มีลูกชายไร้ค่าสิ้นดีก่อน?
ลูกนากตัวน้อยของบ้านฉันยังไม่ถึงขวบเลยด้วยซ้ำ ไปทำอะไรให้คุณเจ็บใจตรงไหน ถึงกับต้องโดนคุณถล่มเหมารวมไปด้วย?”
หลี่ชิ่งหนานติดคำจนพูดไม่ออก ถึงได้นึกออกว่าบ้านเซี่ยหลีมีลูกเป็นชาย
เมื่อกี้เธอดีใจเกินไปจนลืมเรื่องนี้ไปสนิท ตอนนี้เลยรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
น้ำเสียงก็อ่อนแรงลงสองสามส่วน แต่ยังตะคอกแบบเสียงดังกลาง ๆ “…ก็เถอะ แต่คุณก็ห้ามไปสาปว่าลูกสาวฉันขี้ร้องไห้!”
เซี่ยหลีเฮฮะเบา ๆ “ฉันพูดประโยคไหนสาปว่าลูกสาวคุณขี้ร้องไห้ คุณทวนคำที่ฉันพูดมาให้ฟังหน่อยสิ”
หลี่ชิ่งหนานเหมือนจับได้ว่าอีกฝ่ายพูดจริงแต่กลับปฏิเสธยันตาย จึงโกรธจัดจนตะโกนลั่น “คุณบอกว่าถ้าเด็กสืบกรรมพันธุ์ตามฉันกับเจินเจิน ต้องมีนิสัยสดใสแน่ ๆ ดูแลยาก!”
เซี่ยหลีเอ่ยเสียงหลอ “แล้วถ้าฉันบอกว่าเด็กไม่เหมือนคุณกับเฉินเจินเจิน คุณจะดีใจหรือเปล่าล่ะ?”
หลี่ชิ่งหนานที่ใบหน้าบิดเบี้ยวทันที: …ดีใจไม่ได้แม้แต่นิดเดียว หัวใจตีบตันตรงนั้น จบขาด