ผู้กำกับการเมืองประจำกองพลหวงซือรู้สึกขึ้นมาอย่างฉับพลัน — นักวิทยาศาสตร์ชั้นนำนี่มันยากจะมองหน้าตรง ๆ จริง ๆ ใครจะไปรู้ได้ว่าเขาพวกนี้จะแอบลงมือทำเรื่องใหญ่โตอะไรเมื่อไหร่ แถมทำเสร็จแล้วยังไม่ให้ใครรู้อีก
คราวนี้นายพันเอกหวงได้สัมผัสคำว่า "หาเงินเป็น" อย่างแท้จริง บางคนแม้ไม่ต้องทำธุรกิจ ไม่ต้องปล้นชิงทรัพย์ แค่ใช้วิธีการทางเทคนิค "ขโมยเงิน" เงียบ ๆ ก็สามารถกว้านเงินก้อนโตมาได้แล้ว
จริง ๆ เขาอยากบอกเซี่ยหลีว่า ด้วยฝีมือกว้านเงินแบบนี้ของเธอ ยังจะเก็บไว้เป็นเงินเกษียณทำไม ยืมให้หัวเซี่ยทั้งหมดเลยสิ แล้วออกไปหามาเพิ่มอีกก็จบแล้ว
แต่คำพูดวนอยู่ปลายลิ้นหลายรอบ สุดท้ายเขาก็ไม่เปล่งออกมาสักที
ถ้าตอนหลอกเงินเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แล้วทำให้ลูกแก้วอันนี้เป็นอันตรายล่ะ จะทำยังไง
อีกอย่าง เขาเองก็ยังทำไม่ได้ถึงขั้นสละทุกอย่างเพื่อช่วยจงเซี่ย แล้วจะไปบังคับให้คนอื่นทำได้อย่างไร
แต่ว่า……
ดูเท่านี้คุณผู้กองเซี่ยคนนี้ก็เห็นอนาคตของจงเซี่ยสดใสมาก ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่อยากได้ทรัพยากรธรรมชาติ อสังหาริมทรัพย์ และที่ดินมากมายแบบนี้
การปฏิรูปเพิ่งจะเปิดประเทศ เขาเองก็วางแผนจะลงทุนสักส่วนหนึ่ง ลองน้ำดูก่อน
หรือว่า……เขาควรหาทางซื้อเหมืองกับบ้านสักหน่อย แล้วค่อยดูว่าอนาคตจะพัฒนาไปทางไหน?
ชั่ววูบนั้น นายพันเอกหวงกวาดคำนวณไปในใจมหาศาล แต่ภายนอกกลับไม่เผยออกมาแม้แต่นิด
เขาพูดกับเซี่ยหลีว่า "องค์กรตอนนี้ขาดแคลนเงินทุนอยู่พอควร และดอกเบี้ยพันธบัตรก็สูง ถ้าท่านเต็มใจทำการแลกเปลี่ยนทรัพยากร ยิ่งให้เงินทุนได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีครับ