เซี่ยต้าเป่าที่อยู่ข้างนอกกำลังส่งแขก ได้ยินน้องสาวคุ้งของตัวเองร้องลั่นบ้าน ก็ตกใจจนไหล่กระตุกวูบ ใจพลันร้อนรนไม่สบาย
เขาเป็นทหารมานานแล้ว ประจวบเหมาะกับช่วงที่ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ค่อนข้างวุ่นวาย เขาไม่ใช่ไม่เคยขึ้นสมรภูมิ แม้แต่บนสนามรบที่สู้กันด้วยมีดปืนจริง ๆ ระเบิดจริง ๆ ก็ยังไม่เคยรู้สึกกดดันเท่ากับที่ป้าเล็กตะคอกเขา
เซี่ยต้าเป่าปิดประตู แล้ววิ่งเหยาะมาที่ห้องสมุดทันที
เขาไม่รู้ว่าทำให้น้องสาวคุ้งโมโหตรงไหน แต่รู้ว่าถ้าท่าทีไม่ดีตอนนี้ สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าอาจไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่ยังมี 'ฝึกซ้อมเพิ่ม' ไม่รู้จบ
เซี่ยต้าเป่ายืนตัวตรงหน้าเซี่ยลี่อย่างเชื่อฟัง ดูเหมือนเด็กที่ทำผิด ร่างกายตึงเครียดจนแทบไม่เป็นธรรมชาติ
ทั้ง ๆ ที่สูงเกิน 180 แล้ว แต่ดูอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ทางออกเหลือเกิน
"น้องสาวคุ้ง หนูเรียกมาทำไมครับ?"
เซี่ยลี่จ้องมองเซี่ยต้าเป่าตรง ๆ หน้าเรียวเล็กน้อย ท่าทางไม่น่าแตะต้อง กดเสียงต่ำพูดด้วยความเคียดแค้น: "แกมีอะไรอยากบอกฉันไหม?"