เสียงร้อง "โอ๊ย ๆ ๆ ๆ!!!!" ดังทะลุฟ้า จนกระทั่งบ้านพักครอบครัวทหารที่อยู่ห่างจากสนามฝึกไปพอสมควรยังได้ยิน
เดิมทีทหารในหน่วยต่างก็ยังหดหู่จากเรื่องต้องไปสนามรบ
แต่พอได้ยินเสียงร้องโหยหวนเป็นชุด ๆ ก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก จนความหดหู่ถูกสลายไปเกือบหมด
จิตใจส่วนใหญ่ถูกครอบครองด้วย "ความเห็นใจเหล่าทหารกองร้อยสื่อสารที่สี่ กองพันที่หนึ่ง หน่วยนาวิกโยธิน" ส่วนอีกเล็กน้อยคือความดีใจที่ตัวเองไม่ได้ตกอยู่ใต้อำนาจของยัยปีศาจหญิงนั่น
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ เซี่ยหลีก็เจอกับลู่ติ้งหยวนที่ยืนรอเธออยู่ที่หน้าประตู
ทั้งคู่ทำเป็นวิ่งไปห้องเรียนภาคค่ำเพื่อเช็กชื่อ แสร้งว่าคืนนี้มาเรียนแล้ว จากนั้นก็แอบออกมาอย่างเงียบเชียบ
ภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน
เซี่ยหลีมองไปข้างหน้าซึ่งลู่ติ้งหยวนยืนตัวตรง ทิศทางที่กำลังไปดูแปลกไปจากเดิมเล็กน้อย เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามอย่างสงสัย "เราไม่ไปลานจอดรถเหรอ?"
ลู่ติ้งหยวนหันข้างเล็กน้อยแล้วพูด "ในเมื่อเริ่มปรับปรุงได้แล้ว เราก็ขนของจริงไปเลยดีกว่า"
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นเซี่ยหลีปรับปรุงของหลายอย่างมาแล้ว
เด็กสาวคนนี้มีสไตล์การทำงานวิจัยด้านวิทยาศาสตร์เป็นของตัวเองสุด ๆ แม้หน้าตาจะดูหยาบ ๆ แต่ก็ใช้งานได้จริงมาก
และที่สำคัญที่สุดคือ เด็กสาวคนนี้ติดนิสัยชอบดัดแปลงบนตัวเดิม ถ้าอยากให้เขาปรับปรุงให้ ก็ควรจะเอารถถังไปหาเธอถึงที่
เซี่ยหลีได้ยินคำตอบก็เบิกตากว้าง มองเหมือนเห็นของแปลกใหม่อะไรสักอย่าง น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"ยานพาหนะเราเท่ห์จังเลย ฉันขับได้ป่ะ?"
ลู่ติ้งหยวน: ...
ลู่ติ้งหยวนไม่อยากตอบตกลงกับข้อเรียกร้องไร้สาระของเซี่ยหลีเลยสักนิด