หลังภูเขาหน่วยหกของเกาะใต้ สวนผลไม้
ภายใต้ราตรีอันมืดมิด มองไม่เห็นแม้แม้เงามือของตนเอง
หลังสวนผลไม้มีเงาราง ๆ หลายร่างซ่อนตัวอยู่
หนึ่งในนั้นคือคนที่หมอบอยู่กับพื้น มือถือพลั่ว กระซิบกับชายชราที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "หัวหน้าหน่วย ท่านคิดว่ารออยู่ที่นี่จะได้ผลจริงหรือเปล่า?"
ชายชราที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าหน่วยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วยกฝ่ามือกดลงเบา ๆ
ร่างหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้และในพงหญ้ารีบกลั้นหายใจ ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
เขาลดเสียงลงกระซิบ "คนคนนั้นกล้าวิ่งมาทุกวัน ยังขโมยผลไม้ของพวกเราไปอีก ต้องมีปัญหาแน่ ๆ
ไม่แน่อาจจะเป็นเหมือนเลขาธิการหมู่บ้านของหน่วยหนึ่ง ที่เป็นสายลับซ่อนตัวอยู่ก็ได้
ชีวิตอันสงบสุขของพวกเราเพิ่งจะดีขึ้นมาได้ไม่นาน จะปล่อยให้พวกต่างชาติมาทำลายความสงบสุขของบ้านเมืองเราอีกไม่ได้ ต้องจับพวกมันให้หมด!"
หนุ่มน้อยที่หมอบอยู่ข้าง ๆ รู้สึกว่าคำพูดของหัวหน้าหน่วยฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกต้องนัก
เขายกมือเกาบริเวณที่ถูกยุงกัดจนเป็นตุ่มแดงใหญ่บนใบหน้า แล้วทำหน้าบูดบึ้ง "ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นได้หรอกมั้ง?
ก่อนหน้านี้กองทัพไม่ส่งคนมาเป็นจำนวนมาก คอยสืบสวนทั้งเปิดเผยและลับ จับผู้คนไปมากมายหรือ? พวกเขาน่าจะกำจัดสายลับไปหมดแล้ว