ผู้อำนวยการเซี่ยมองไปยังเซี่ยหลีอย่างสุขสงบ แล้วเอ่ยคำสามพยางค์ออกมาอย่างหนักแน่น
“หวังเสี่ยวกั่ว”
เซี่ยหลีพึ่งตัวถอยหลังเล็กน้อย ในใจรับรู้ทันที: อย่างที่คิดจริง
เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับหวังเสี่ยวกั่วน่าอนถึงใจ ครอบครัวที่แสนปกติสุขกลับพังทลายจนสิ้นดีเพราะสายลับ
และในที่สุดเธอก็เข้าสู่หน่วยงานด้านกลาโหมโดยไม่ลังเล
“ฉันนึกว่าเธอจะไปทำสายลับซะอีก ไม่คิดว่าจะไปเป็นผู้กำกับงานเฝ้าตรวจ”
ผู้อำนวยการเซี่ยส่ายหน้าให้เซี่ยหลี “หวังเสี่ยวกั่วเคยถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจพิเศษหลายครั้งที่อเมริกา เพิ่งจะกลับเข้าประเทศได้ไม่นานมานี้หลังจบภารกิจหนึ่ง
องค์กรได้พิจารณาแล้วว่าด้วยความคุ้นเคยกับอเมริกาในตอนนี้ ความไวต่องานวิจัย และความตื่นตัวเฝ้าระวังส่วนตัวของเธอ ไม่มีใครเหมาะสมกับหน้าที่ผู้กำกับงานเฝ้าตรวจที่อเมริกาในขณะนี้ได้มากไปกว่าเธอ”
เซี่ยหลี: ……ก็เหมาะจริง ๆ นี่นา?
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ด้วยความเกลียดชังที่เต็มหัวใจต่อพวกอเมริกัน เธอก็คงจะไล่ล่าถึงตายหากมีลมเสียงใด ๆ ในฝั่งนั้น ไม่ใช่แค่เมื่อเริ่มมีปลายประเด็น แม้ไม่มีปลายประเด็นเธอก็คงออกตรวจตราแถวโรงงานทุกวัน เพื่อหวังค้นพบร่องรอยอะไรสักอย่าง
ตอนที่เห็นหวังเสี่ยวกั่วเดินจากไปในวันนั้น เธอก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็น “ผู้แก้แค้น” ที่ทำสิ่งใหญ่ ๆ ได้แน่นอน
“นับจากนี้เธอไม่ได้ปฏิบัติภารกิจที่ฝั่งอเมริกาแล้ว เสียดายจริง ๆ”
ผู้อำนวยการเซี่ยยิ้ม น้ำเสียงตอนพูดสุภาพอ่อนโยน แต่คำที่พูดออกมากลับไม่ใช่เช่นนั้นเลย
“ตามความประสงค์ของคุณหวังเอง ระหว่างที่เป็นผู้กำกับงานเฝ้าตรวจ เธอจะพยายามนำข้อมูลที่มีประโยชน์กลับประเทศให้มากที่สุด เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญด้านวัสดุศาสตร์ของเรานำไปศึกษาเรียนรู้
หากระหว่างทางไม่ถูกเปิดโปง เมื่อภารกิจใกล้จบ เธอจะยอมรับสินบนของพวกอเมริกัน ยอมให้พวกเขาปั่นป่วนชักใจ แล้วเปลี่ยนข้างไปเลยทีเดียว