หผู้บัญชาการกองพลหลิวมองแผ่นหลังของเซี่ยหลีที่วันนี้ดูสง่าผ่าเผยยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมา จนหายลับไปจากห้องทำงานของเขา แล้วก็ถอนหายใจยาว
ในยุคสงคราม ชีวิตคนคือสินค้าที่ใช้แล้วทิ้ง วินาทีที่แล้วยังสังหารศัตรูอยู่ วินาทีถัดไปก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
ต่อให้เขาจะเก่งกาจแค่ไหน ภูมิหลังครอบครัวดีเพียงใด ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงอันโหดร้ายนี้ได้
หวังเพียงให้เด็กสาวคนนี้ยอมรับมันได้เร็วๆ ก็พอ
ตอนที่เซี่ยหลีออกจากอาคารสำนักงาน ฝนตกหนักลงมาแล้ว
"ซู่ๆ!" ฝนเทลงมาอย่างหนัก สายลมเย็นพัดโชย ทำให้เซี่ยหลีสะดุ้งกลับมาจากความตึงเครียดที่ค้างอยู่ตลอด
เธอยกมือที่กำแน่นขึ้นมาแบออก จึงพบว่าฝ่ามือถูกเล็บทิ่มทะลุเข้าไปโดยไม่รู้ตัวเมื่อไหร่
เจ็บนิดหน่อย
บริเวณหน้าอกรู้สึกว่างเปล่า อึดอัดเล็กน้อย
มันคือความรู้สึกผิดใช่ไหม?
หากตอนแรกเธอไม่รู้ว่าลู่ติ้งหยวนขึ้นสนามรบก็เพราะคำสัญญาที่มีต่อเธอ ตอนนี้ใจคงจะรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?
เธอส่ายหัว สะบัดเรื่องที่กลายเป็นความจริงไปแล้วทิ้ง ยกมือขึ้นปาดหน้าม้าที่เปียกชื้นขึ้นไปไว้บนศีรษะ แล้วกัดฟันกรามแน่น