กลุ่มคนที่มีรองผู้อำนวยการหม่าเป็นหัวหน้าสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง สายตาที่แฝงความโกรธทอดมองไปทางเซี่ยหลี แฝงไว้ทั้งการข่มกลั้น ความโกรธ และกระทั่งความแค้นเคือง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอย่างบุ่มบ่าม
พวกเขาคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวอายุยังน้อยคนหนึ่งจะอารมณ์ร้อนได้ถึงเพียงนี้ พูดจะไล่ออกก็ไล่ออก ไม่เหลือที่ว่างให้ใครเลย ไม่แม้แต่จะฟังคำอธิบาย แม้แต่รองผู้อำนวยการมาขอร้องก็ถูกปัดตกอย่างไม่ไว้หน้า
หรือว่าหล่อนไม่รู้จริง ๆ ว่ามังกรแกร่งก็ไม่อาจข่มงูเจ้าถิ่น? หรือว่าหล่อนไม่กลัวเลยว่าภายหลังรองผู้อำนวยการและฝ่ายบริหารจะหาเรื่องมาสร้างปัญหาให้เหมือง?
บางเรื่องไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ แค่ใช้เล่ห์เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้โรงงานแห่งหนึ่งเดินเครื่องไม่ราบรื่นได้แล้ว
รองผู้อำนวยการหม่าสูดหายใจลึก ก่อนจะส่งยิ้มประจบให้เซี่ยหลีเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก “สหายเซี่ย เธอดูสิ เรื่องนี้ไม่ค่อยเหมาะสักเท่าไรนะ?
พวกเราคนเก่าแก่ทำงานอยู่ที่เหมืองมาหลายสิบปี เรียกได้ว่าทุ่มเทวัยหนุ่มสาวทั้งชีวิตไว้ที่เหมืองแห่งนี้ จู่ ๆ จะพูดไล่ออกก็ไล่ออก มันดูไร้น้ำใจเกินไปหน่อยไหม?”
เซี่ยหลีหันมามองรองผู้อำนวยการหม่าอย่างประหลาดใจ น้ำเสียงตอนพูดตกใจไม่น้อย “ตอนที่พวกเขายังหนุ่มเหมืองนี่ยังไม่ใช่ของฉันเลย ฉันเพิ่งรับช่วงเหมืองนี้มาแค่ปีเดียว