คุณหมอยามาดะถูกอัดแน่นอยู่ใต้ผืนผ้าใบกันน้ำที่ปิดมิดชิด แถมยังหายใจแทบไม่ออกอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงหายใจหอบฮักๆ เหมือนลมเป่าลูกสูบที่แตก เสียงหายใจดังครืดคราดไปทั้งตัว ด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกเซี่ยหลีจัดการถึงตาย เขาจึงต้องฝืนทนความเจ็บปวดกัดฟันแก้ตัวว่า "เธอรู้อะไร!?
ตำรายาเหล่านั้นในประเทศต้นทางสูญหายไปนานแล้ว มีเพียงต่างประเทศ ในห้องแล็บของเกาะญี่ปุ่นเท่านั้นที่จะพิสูจน์ได้ด้วยวิทยาศาสตร์ และสามารถสืบทอดให้เจิดจ้าได้ ฉันกำลังกอบกู้แพทย์แผนจีนอยู่!"
"เหอะๆ!" เซี่ยหลีไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย ส่งเสียงหัวเราะเย็นออกมาจากก้นบึ้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง
"กอบกู้?"
เซี่ยหลีอุ้มเจ้าลูกนากทะเลตัวน้อยไว้ พร้อมกับเหยียบขาของเขาอีกข้างหักอย่างไม่เกรงใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า "ตามที่แกพูด ปีนั้นที่เกาะญี่ปุ่นทดลองกับมนุษย์ในหัวเซี่ย ก็ถือว่ามีส่วนช่วยเหลือวงการแพทย์โลกงั้นสิ?
งั้นแกไม่ไปเป็นหนูทดลองล่ะ?"
คุณหมอยามาดะเจ็บปวดจนครางออกมาเบาๆ แถมยังถูกคำพูดของเซี่ยหลีทำเอาอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ แต่ก็ยังแก้ตัวต่อไปว่า "ทุกคนควรทำในสิ่งที่ตัวเองถนัด ตามความถนัดของแต่ละคน!"
"ถุย!" เซี่ยหลีหัวเราะเย็น "งั้นแกคิดว่าใครเหมาะที่จะเป็นหนูทดลองไวรัสในร่างกายมนุษย์ล่ะ?
ยังไง? คนเกาะญี่ปุ่นบอกแกหรือไงว่า ตอนที่พวกเขาทดลองกับมนุษย์นั้น จับคนที่เหมาะจะเป็นยาเดินได้โดยกำเนิด!? ไม่ใช่การข่มเหงทหารและประชาชนทั่วไป แล้วแกก็เชื่อโง่ๆ งั้นสิ!?
ยังไง? พันธุกรรมพวกเขาไม่ดี ไม่มีใครเหมาะเป็นหนูทดลองเลย งั้นทำไมไม่เคยได้ยินว่ามีคนเกาะญี่ปุ่นถูกเอาไปทดลองบ้างล่ะ?"