เซี่ยหลีเห็นอีกฝ่ายชักปืนคิดจะระเบิดสังหารไปด้วยกัน รูม่านตาหดวูบในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีหม่นในทันที แต่ในใจกลับไม่ได้แปลกใจเท่าไรนัก ที่แท้ก็ไม่ควรคาดหวังเรื่องศีลธรรมของคนบ้าให้สูงเกินไปจริงๆ
โดยเฉพาะพวกหัวรุนแรง พอถึงจุดหนึ่งพวกเขาจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปโดยสิ้นเชิง ไม่สนใจเลยว่าคนชาติอื่นจะใช่คนธรรมดาและไม่สมควรถูกเหวี่ยงเข้าไปพัวพันหรือไม่
ตอนนี้หมอกขาวในห้องกระจายไปเกือบหมดแล้ว ตั้งแต่เริ่มลงมือสังหารจนถึงตอนจบด้วยปืนลมยิงตะปู เธอล้างพวกมันจากวงนอกเข้ามาเรื่อยๆ เหลือแค่กลุ่มคนตรงกลางที่ยังไม่ได้ฆ่า
คนพวกนั้นยืนอยู่รวมกันเป็นจุดๆ
เซี่ยหลีสมองหมุนแทบเป็นฟันเฟือง ไล่เรียงของวางในถ้ำทั้งห้องผ่านสมองอย่างรวดเร็วราวกับภาพยนต์เร่งความเร็ว
สีหน้าเคร่งขรึม คว้าตัวนากทะเลน้อยของตัวเองขึ้นมาลำพัง แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว กระโจนไปที่ม้วนผ้าใบกันน้ำผืนใหญ่
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เซี่ยหลียื่นมือคว้าขอบม้วนผ้าใบผืนนั้น แล้วลากมันพุ่งตรงเข้าใส่พวกที่ยังไม่ตายกลุ่มคนนั้น
เธอไม่สนใจว่าชายที่เคยชักปืนจะทำหน้าบูดเบี้ยวแค่ไหน ไม่สนใจว่าเขาจะชักปืนออกมาแล้วชี้มาทางเธอตอนนี้จะอันตรายเพียงใด กล้ามเนื้อแขนเกร็งแน่น ออกแรงสุดตัว เหวี่ยงม้วนผ้าไปทางพวกมันอย่างแรง
ม้วนผ้าใบกันน้ำผืนใหญ่กลางอากาศแผ่ออกเหมือนม้วนภาพเขียน ปกคลุมลงมาอย่างมืดฟ้ามัวดิน ทับคนทั้งหมดลงในพริบตา