ใครจะไปรู้ว่าพอคำของลู่ติ้งหยวนเพิ่งจบประโยคลงไม่ทันไร เฉินเจินเจินกับกัวอ้ายเฉียงก็หันศีรษะมามองเขาพร้อมกันทั้งคู่ แววตาแปลกประหลาดราวกับกำลังจ้องมองไดโนเสาร์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ไม่ควรปรากฏตัวในโลกยุคปัจจุบัน
เมื่อนึกถึงสิ่งที่น้องทาราวาเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนต่างถอนใจในใจอย่างเงียบ ๆ: ขอให้ผู้ชายคนนี้ยังรักษาสภาพ "มั่นใจในตัวเอง" แบบนี้ไว้ได้อยู่หลังจากรู้ว่าเด็กน้อยบรรยายเขาไว้ว่าอย่างไรเถอะ
ลู่ติ้งหยวน: ?
สัญชาตญาณของลู่ติ้งหยวนบอกว่าต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างที่เขาไม่รู้แน่ ๆ แต่ลูกของเขาปกติก็น่ารักเชื่อฟัง ไม่ค่อยพูดจาอะไร จะมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับเขาได้เล่า?
เขามั่นใจว่าวันนี้ตัวเองไม่ได้ไปยุ่งกับใคร
บัดนั้น นากน้อยก็ดื่มโจ๊กหวานในถ้วยจนหมดแล้ว มันแตะลิ้นเลียรอบปากจนรอยโจ๊กที่ครอบปากหมดไป จากนั้นจึงยื่นถ้วยเหล็กใบเล็กในมือให้กัวอ้ายเฉียงอย่างเสียดาย ๆ สายตาสื่อความหมายชัดเจน: ป้าป้า นี่!
เห็นท่าทางของน้องทาราวาแบบนี้ ความเอ็นดูในใจของกัวอ้ายเฉียงยิ่งทบทวนขึ้น นึกขำในใจอยู่ไม่ได้
เธอถอนใจในใจ: นับแต่เธอกินหมดเร็วขนาดนี้ ป้าก็ช่วยเธอไม่ได้แล้วล่ะ ป้าห้ามแม่ของเธอไว้จริง ๆ ไม่ไหวหรอก!
กัวอ้ายเฉียงยื่นมารับถ้วยจากมือน้องทาราวา แล้วรีบถอยหลังออกจากที่เดิมทันที
น้องทาราวา: ?
ก่อนที่น้องทาราวาจะทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าตัวที่ยังมองกัวอ้ายเฉียงด้วยสีหน้างงงวยก็ถูกควักแขนลากลุกขึ้นจากที่เดิมเสียแล้ว
น้องทาราวา: !!!???
น้องทาราวาหันมองแม่ที่อุ้มตัวเขาขึ้นพร้อมสีหน้าเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างเล็กก็ถูกวางนอนขวางบนตักของแม่เสียแล้ว