จางเหลาซานเห็นว่าเซี่ยหลีตั้งใจจะรับเคราะห์แทนภรรยาและลูกสาวของตน หัวใจร้อนรุ่มปวดราวมีดบั่น แม้จะถูกฟางเจี้ยนเช่ออุดปากไว้ก็ยังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งกับพื้นราวกับปลาที่ขาดน้ำ ตาสีแดงก่ำจ้องมองไปทางเซี่ยหลีไม่วางตา ต่อให้ฟางเจี้ยนเช่อจะพละกำลังเหนือกว่าเขามากนัก ครานี้ก็แทบจะกดเขาไว้ไม่อยู่
ด้านนอกเสียงปืนดังประทุขึ้นเป็นระยะ ๆ แถมมีเสียงระเบิดมือตกกระทบพื้นจนสั่นสะเทือน เสียงการต่อสู้ภายนอกยิ่งทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ คงประวิงเวลาได้ไม่นานนัก
พอเห็นพวกเซี่ยหลีเอาแต่รีรอ เซี่ยหลีเองก็ยังไม่ยอมเดินเข้ามา โจรจับตัวประกันพลันเริ่มร้อนใจ มือออกแรงกดมากขึ้น กัดฟันจ้องเซี่ยหลีด้วยความแค้น เสียงเร่งเร้าถี่กระชั้นและดังขึ้นว่า “เร็วเข้า!”
เซี่ยหลีรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวรีรอ
ฟางเค่อชิงกับเสี่ยวเฉียนเฉียนที่สลบไสลไปแล้ว คนหนึ่งดูเหมือนจะตายจริง ๆ อีกคนดูเหมือนสลบสนิทไปแล้ว
สองคนนี้ต้องไปโรงพยาบาลให้ได้
นางรีบส่งสัญญาณมือให้ทหารองครักษ์ใต้บังคับบัญชา ให้พวกเขาอย่าเพิ่งวุ่นวาย ติดตามไปแต่ห่าง ๆ
ท่ามกลางเสียงเร่งเร้าของโจรจับตัวประกัน นางก็อุ้มเจ้าตัวนากทะเลน้อยของตนเดินไปทางพวกมัน