มู่เค่อจิ้นกลับมาถึงบ้าน
กู้อวิ๋นอี้กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างอ่างน้ำ ช่วยล้างผลไม้
ภรรยาของมู่เค่อจิ้นเห็นน้องชายแท้ๆ ของตัวเองมาเยี่ยมเป็นแขก แล้วยังขยันช่วยโน่นช่วยนี่ไม่หยุด ก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง
"คราวหน้าไม่ต้องซื้อของมาฝากเยอะขนาดนี้ก็ได้นะ กินไม่ทันจริงๆ"
กู้อวิ๋นอี้เงยหน้ามองพี่สาวตัวเอง ยิ้มตาหยี ต่างจากความอ่อนโยนนุ่มนวลในยามปกติตรงที่เพิ่มความอาศัยแบบวัยรุ่นขึ้นมาเล็กน้อย "งั้นพี่สาวกับพี่เขยก็ต้องรีบกินนะ ไม่งั้นของเสียดายของเน่าเสียไป"
"แถมเอาของมาฝากบ้านตัวเองมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"
ภรรยาของมู่เค่อจิ้นเห็นน้องชายตัวเองเป็นแบบนี้ รอยยิ้มที่อ่อนโยนอยู่แล้วในแววตาก็ยิ่งนุ่มนวลขึ้นอีกหลายส่วน
เธอเดินไปข้างๆ กู้อวิ๋นอี้ จัดกระโปรงให้เรียบร้อยแล้วนั่งยองๆ ลง ยื่นมือไปลูบหัวน้องชาย พูดเสียงเบา "มีน้องชายแท้ๆ ก็ดีแบบนี้แหละ พี่สาวไม่ต้องกังวลอะไรเลย"
กู้อวิ๋นอี้ยิ้มแป้นขึ้นมาทันที ความเป็นผู้ใหญ่บนตัวสลายหายไปหมด ราวกับเด็กหนุ่มที่ถูกพี่สาวชมแล้วมีความสุขมากๆ
พูดอย่างจริงจัง "มีผมอยู่ พี่สาวไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป แค่ใช้ชีวิตให้ดีก็พอ"
ภรรยาของมู่เค่อจิ้นยิ้ม พูดเสียงแผ่วเบา "พี่เขยของเธอดีกับพี่มาก พ่อแม่สามีก็ดีกับพี่มาก"
"ตอนนี้ก็ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวแท้ๆ แล้ว ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว"