ที่บ้านตระกูลเซี่ย แสงแดดกำลังสวยกระทบโถงรับแขกกว้างใหญ่
เซี่ยหลีพับขาข้างหนึ่งไว้บนโซฟาที่บ้านตัวเอง ขากระดิกไปมาไม่หยุด ชะกอก ๆ ๆ เป็นท่าทางที่ถ้ามีเฒ่าเซี่ยนั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องเอามือฟาดขาให้เธอทำตัวเรียบร้อยแน่ ๆ ช่างสมควรถูกตีจริง ๆ
เธอถือหูโทรศัพท์เฉียง ๆ พิงอยู่ในซอกมุมระหว่างพนักพิงกับที่วางแขนของโซฟา ท่าทางดูไม่จริงจังเสียเหลือเกิน แม้แต่รอยยิ้มก็ยังดูเจตนาไม่ดี แต่น้ำเสียงที่พูดกลับตั้งใจยิ่งกว่า ราวกับกำลังประชุมอยู่ในมหาศาลาราษฎร
"ท่านผู้กำกับการเมืองกองพลหวง ข้า... ฉันตัดสินใจจะกวาดล้างสมาคมไท่ผิงอย่างเด็ดขาด กำจัดสมาคมไท่ผิงให้สิ้นซาก"
ปลายสาย ผู้ตรวจการกองพลหวง: ???
ไม่ใช่ ๆ หลีนี่บ้าไปแล้วเหรอ เรื่องนี้องค์กรก็ทำกันอยู่จริง แต่ตอนนี้สมาคมไท่ผิงซ่อนอยู่ในทุกวงการทุกอาชีพของหัวเซี่ย จะดึงคนพวกนี้ออกมามันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย
องค์กรสลดสลัยสุดชีวิตเพื่อทำลายฐานที่มั่นของสมาคมไท่ผิง ทว่าฝ่ายนั้นก็ดั่งหน่อไม้ผลฤดูฝน มีกำลังหน้าใหม่ผุดขึ้นไม่หยุด แถมแข็งแกร่งขึ้นในความเร็วสุดคนจะทน ทำให้ต้องระวังตัวกันไม่ทัน
แม้ช่วงนี้การสำรวจสำมะโนประชากรที่เซี่ยหลีริเริ่มขึ้นมาจะได้ดึงคนออกมาไม่น้อย แต่จะไปถึงเป้าหมาย "กำจัดสมาคมไท่ผิงให้ราบคาบ" มันยังไกลโคตรเลยไม่ใช่หรือไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ใครจะไปรู้ว่าคนสมาคมไท่ผิงมีสายสัมพันธ์อยู่ในสำนักงานโทรศัพท์หรือไม่? ผู้หญิงคนนี้คิดยังไงถึงกล้าพูดเรื่องนี้ผ่านสายโทรศัพท์แบบโจ่งแจ้งขนาดนี้?
จำไว้เถอะว่าตอนนี้องค์กรเพื่อป้องกันคนสมาคมไท่ผิงที่อาจซุ่มอยู่ทุกที่ทุกเวลา จึงห้ามเปิดเผยความลับทางการทหารและข้อมูลนักวิจัยบางคนผ่านสายโทรศัพท์เด็ดขาด
เธอคนนี้เป็นเป้าที่สมาคมไท่ผิงจับตาอยู่ชัด ๆ ไม่กลัวเหรอว่าจะโดนสมาคมไท่ผิงดักฟังโทรศัพท์ แล้วเธอจะกลายเป็นเป้าหมายสำคัญที่โดนโจมตีอีกครั้ง!!?