ผู้บัญชาการการเมืองหวงสันนิษฐานอย่างสมเหตุผลว่าสิ่งที่เซี่ยหลีอยากพูดไม่ได้แค่ "พอฉันว่างมือเมื่อไร ฉันจะไปจัดการพวกนั้น" เท่านั้น แต่หมายถึง "พวกคุณมารังแกฉันเร็ว ๆ นะ ขอให้พวกคุณมารังแกฉัน ฉันจะได้รังแกกลับทันที ตอนนั้นสักคนก็อย่าหวังว่าจะหนีรอด"
ผู้บัญชาการการเมืองหวงที่รู้สึกอึดอัดจนแน่นหน้าอกขึ้นมาอีกก็ได้แต่: ...แม้คนอัจฉริยะจะมีนิสัยประหลาดแบบไหนก็ว่าไป แต่คนนี้ ชอบก่อเรื่องวุ่นวายเกินไปหน่อยหรือเปล่า?!
ผู้บัญชาการการเมืองหวงสูดลมหายใจลึก ๆ ทำได้เพียงโทรศัพท์ต่อไปเพื่อเกลี้ยกล่อมเซี่ยหลีว่า "เรื่องนี้ฉันจะเสนอกับองค์กร
ส่วนเรื่องสมาคมไท่ผิง ตอนนี้ฝ่ายองค์กรกำลังกดดันพวกมันอย่างเข้มงวดอยู่ คงไม่นานที่ไฟอหังการของพวกมันจะถูกปราบลง
ทางฝ่ายเธอใจเย็นไว้ก่อน อย่าได้กลายเป็นเป้าหมายของพวกมันอีก
ทุกอย่างรอให้องค์กรทำลายพวกมันจนพินาศย่อยยับ ไม่ก่อภัยใด ๆ ให้เธออีกแล้วค่อยว่ากัน"
เซี่ยหลีคิดในใจ วันนี้ฉันโทรหาคุณก็เพราะฉันอยากเป็นเป้าหมายนั้นต่างหาก
กล้องวงจรปิดทางนี้ของเมืองหลวงติดตั้งเรียบร้อยแล้ว คนพวกนี้ถ้าไม่มาโจมตีฉัน ฉันจะเอาพวกมันออกมาทีละตัวได้ยังไง?
หรือจะรอให้ข้างบนไล่จับช้า ๆ ทีละนิด? เดี๋ยวก็จับกันจนปีชงลิงกับปีมะเมีย บางทีเธออาจต้องโดนซุ่มโจมตีอีกหลายรอบก็ได้!
เซี่ยหลีพูดด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้รู้สึกว่าเป็นเรื่องสมควรแล้ว: "คุณแน่ใจเหรอว่าถ้าฉันไม่ลงมือโจมตีพวกมันก่อน พวกมันจะไม่เอาฉันเป็นเป้าหมาย?
ฉันได้ยินมาว่าตั้งแต่เรื่องสำมะโนประชากรออกมา พวกมันตอนนี้ลับคมมีดกรีดกรายอยากฆ่าฉันให้ตายกันทั้งหมดเลย
แต่เพราะสำมะโนประชากรยังดำเนินอยู่ พวกมันไม่กล้าขยับ ถึงได้ยังไม่มาจัดการฉัน