หลี่ชิ่งหนานมองห่อสัมภาระที่แน่นขนัด เยือกเย็นไม่สนใจสายตาอิจฉาริษยาของคนรอบข้าง แอบคิดในใจ: นี่คงเป็นผลดีของการโตมาในเขตทหาร รู้จักผู้คนที่มีความสัมพันธ์ระดับสูงในกองทัพสินะ?
เขาจะต้องสร้างผลงานทางทหารให้มาก ๆ ต่อไป แล้วพอลูกชายขึ้นสนามรบ เขากับภรรยาจะได้ส่งจดหมายหาลูกชายเองได้
มองจดหมายที่ปู่กับพ่อเขียนให้เขา หลี่ชิ่งหนานก็เติมประโยคในใจอีก
พอเขาจะเขียนจดหมายหาลูกชายของตัวเอง เขาจะต้องเขียนแต่เรื่องที่ลูกชอบฟังแน่นอน จะไม่เหมือนปู่กับพ่อของเขาที่ชอบพูดแต่เรื่องที่เขาไม่ชอบฟัง!
พลิกมาถึงจดหมายของเซี่ยหลี ดวงตาของหลี่ชิ่งหนานก็เบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างแรง เพื่อดันความอยากอาหารที่จดหมายฉบับนั้นยั่วขึ้นมาให้ลงไป