เซี่ยต้าเป่ากุมหน้าแน่น ใบหน้าเรียบนิ่งไม่รับฟังข้อโต้แย้ง สายตาจ้องเขม็งติดอยู่ที่ทหารหนุ่มที่พร้อมจะพุ่งออกไปช่วยคน เสียงดังเข้มขรึม “พวกนั้นคือคนเวียดนาม ลูกตัวเองย่อมรักมากกว่าใคร
ถ้าแม้แต่พวกเขาเองยังไม่ยอมออกไปช่วย นายไม่คิดเหรอว่ามันมีอะไรแอบแฝง?”
ทหารหนุ่มอยากจะโต้กลับทันที
การไม่ออกไปช่วยอาจเป็นเพราะความกลัว หรือไม่ก็เพราะไร้หัวใจ แต่เสียงร้องไห้ของเด็กนั้นเจ็บปวดน่าสงสารขนาดนั้น เห็นกันชัด ๆ ว่าถูกทำให้ตกใจกลัวจนหมดสภาพ
ถ้ายังต้องอยู่บนสนามรบแบบนี้ต่อไปแล้วโดนอะไรกระทบกระเทือนเข้าจะทำยังไง?
เด็กน้อยไม่มีความผิดตัว
ทว่ายังไม่ทันที่ทหารหนุ่มจะพูดคำโต้แย้งออกมาได้ ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากัน เซี่ยต้าป่าวและพวกก็เห็นพุ่มไม้ใบหนาแน่นไม่ไกลออกไปแกว่งไปมาเบา ๆ
จากนั้นการแกว่งนั้นก็เลื่อนต่อไปยังทิศทางหนึ่ง
จากความรุนแรงของการแกว่ง ไม่น่าจะใช่สัตว์ขนาดเล็ก มากกว่านั้นมันเหมือนคน
“ปะปะปะ!”
เสียงปืนระดมสั้น ๆ ดังขึ้น พุ่งตรงไปยังทิศทางที่พุ่มใบกว้างกำลังเคลื่อนที่