หลังลู่ติ้งหยวนถูกพาตัวไป บรรยากาศในบ้านก็กลับกลายเป็นตึงเครียดและว้าวุ่นใจอย่างหนัก
บริเวณสนามหลังบ้าน
เซี่ยหลีอุ้มลูกชายออกมาตากระแสนิยม "อาบแดด" ให้ทารกตามปกติ
ซิ่วลี่หันหลังให้เซี่ยหลีกำลังผึ่งผ้าอ้อมของเจ้าตัวเล็ก ทิ้งเพียงแผนหลังให้เซี่ยหลีเห็น
เซี่ยหลีรู้สึกว่าแม่ของตัวเองช่างประหลาด จึงบิดตัวแล้วแอบเงยคอขึ้นเล็กน้อย ก็เหลียวเห็นใบหน้าจริงของแม่จากด้านข้างได้อย่างง่ายดาย
ขอบปากของซิ่วลี่มีตุ่มน้ำเรียงกันเป็นแถว เรียงต่อกันทีละเม็ด พอจะเห็นได้ว่าเธอเครียดร้อนใจมาแค่ไหน
คิ้วเซี่ยหลีขมวดมุ่น สีหน้าไม่ค่อยดี ในใจนั้นสาปแช่งพวกที่กลั่นแกล้งลู่ติ้งหยวนไปนับไม่ถ้วน
เธอทำทีไม่ใส่ใจแล้วเอ่ยปลอบโยน "แม่ วางใจเถอะค่ะ
ลู่ติ้งหยวนก็ไม่ได้ทำความผิดอะไร มีคุณปู่ลู่อยู่ ยังไงก็ต้องไม่ยอมให้ใครมากลั่นแกล้งเขาหรอกค่ะ
ลู่ติ้งหยวนต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน"
ซิ่วลี่แต่แรกก็พยายามหลบฉากหลบสายตาลูกสาวเพราะตุ่มน้ำที่ปาก กลัวลูกสาวเห็นแล้วจะเป็นห่วง แต่พอโดนเห็นเข้าแล้ว เธอก็ไม่ซ่อนอีก
เธอเอียงตัวเล็กน้อยมองไปที่เซี่ยหลี วางผ้าอ้อมที่กำลังจะแขวนกลับลงในกะละมัง แล้วถอนหายใจยาว "แม่รู้ว่ามีคุณปู่ลู่อยู่ ปกติแล้วย่อมไม่ยอมให้ติ้งหยวนเป็นอันตราย
แต่แม่กลัวระหว่างการตรวจสอบ บางคนที่ทำหน้าที่สอบสวนจะใช้วิธีรุนแรง
แม้ภายหลังจะสืบออกมาว่าเขาบริสุทธิ์ แต่ที่ต้องทนทุกข์ทรมานก็ทนไปแล้ว ต้องลำบากกี่หมื่นกี่แสน"
คนสอบสวนขอแค่ได้คำรับสารภาพออกมา วิธีไหนก็ใช้ได้ทั้งนั้น
เธอกับพ่อเซี่ยต่างเคยเจอการทำร้ายร่างกายมาก่อน ยามนี้จึงอดเป็นห่วงลูกเขยที่นิสัยแข็งกร้าวมาแต่ไหนแต่ไรไม่ได้