แนวรบของกองทัพอเมริกันที่เพิ่งถูกระเบิดระบบยิงขีปนาวุธ ตอนนี้ตื่นตระหนกกันจนเห็นต้นไม้เป็นทหารศัตรู
ใครจะไปคิดว่าคนที่ระเบิดระบบขีปนาวุธทิ้งไม่รีบหนีไปซะงั้น กลับกล้าหาญโง่เขลายังค้างอยู่ในที่เกิดเหตุ เพื่อเยาะเย้ยข่มขู่พวกเขา
ทันใดนั้นก็มีคนชี้ไปทางบ้านที่เซี่ยหลีนอนแอบซุ่มอยู่ ตะโกนลั่นว่า "เตรียมป้องกัน!
ระเบิดถูกขว้างมาจากทิศนั้น! หน่วยที่ 2 รีบออกไล่ตาม!
อย่าให้ทุกคนออกจากที่นี่หมด บางทีพวกมันอาจใช้กลอุบางเสียงทิศตะวันออกชกทิศตะวันตก!!!"
กองทัพที่ 5 ทั้งกองถูกพวกเซี่ยหลีกลุ้นรุกจนเหลือผู้บัญชาการอยู่ไม่กี่คน
คนที่ออกมาออกคำสั่งตอนนี้ก็ไม่ใช่นายทหารชั้นสูงอะไร
ผลคือหลังจากออกคำสั่งแล้ว ลูกน้องข้างล่างก็ไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไร
ชั่วขณะนั้น บ้างก็ออกไล่ตาม บ้างก็ทหารเฝ้าที่เดิม ทั้งแนวรบเละเป็นไข่เจียว
เซี่ยหลีฉวยโอกาสจากความโกลาหลนี้ เลื้อยมาอยู่ด้านหลังกรรมการการเมืองหวังอย่างเงียบเชียบ
ไม่ให้อีกฝ่ายมีเวลาตั้งตัว ฉุกตัวเขาลุกวิ่งออกไปทันที
แม้เธอจะไม่ได้ใช้พลังพิเศษ แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งก็ทำให้ความเร็วในการวิ่งเร็วกว่าคนทั่วไปมาก จนกรรมการการเมืองหวังถูกลากจนแทบจะลากไถพื้นไปกับเธอ
กรรมการการเมืองหวังที่ถูกคนฉุกกระชากขึ้นมากลางดึกๆ ตกใจสุดขีด มือที่เพิ่งคว้าระเบิดเอาไว้แทบจะหลุดมือโยนทิ้งไปเสียแล้ว
แต่พอหันหลังกลับมาเห็นใบหน้าคุ้นเคยใบนั้น ใบหน้าที่ทำให้นายพันเอกของเขาคิดถึงจนหลับไม่ลงมาทั้งช่วงนี้ หัวใจที่ลอยค้างก็กลับลงมาอยู่ที่เดิมเกือบหมด