ลู่ติ้งหยวนพยักหน้า "ถ้าสักครู่เขายังไม่กลับมา เราก็ไปสมทบกับกองใหญ่ แล้วพาคนไปสักห้าหกคนออกไปช่วย"
ได้ยินคำนี้จากลู่ติ้งหยวน ไป๋ถังก็โล่งอกขึ้นในใจ
อย่างน้อยผู้กองของพวกเขาก็ไม่ได้ออกคำสั่งแบบนั้น — คำสั่งที่ว่าต้นทุนการช่วยเหลือสูงเกินไป ให้ยกเลิกการช่วย
เหตุผลก็เหตุผล แต่ในฐานะทหารที่ยืนอยู่บนสนามรบ ทางจิตใจแล้วแทบรับไม่ได้กับความเย็นชาแบบนั้นจริง ๆ
ลู่ติ้งหยวนบอกไป๋ถังเพียงสั้น ๆ แล้วก็รีบวิ่งตามเงาคนที่พุ่งผ่านไปเมื่อครู่ทันที
ถ้าสายตาเขาไม่พลาด คนที่วิ่งผ่านไปเมื่อครู่คือนาคัวโต หนึ่งในทหารองครักษ์ที่ปู่ของเขาไว้ใจมากที่สุด
คนคนนี้ไม่อยู่เฝ้าปกป้องปู่ แล้วมาทำอะไรบนสนามรบ?
สมองของเขานึกขึ้นได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับเซี่ยหลี หัวใจก็ตกลงไปจมถึงก้นเหว