ขณะที่เซี่ยหลีถูกทุกคนลากออกไปอย่างไม่เต็มใจ เครื่องวางเส้นใยที่เพิ่งโดนตบตีจนสังเวชกลับเหมือนรู้สึกว่าพ่อแม่ทำถูกแล้ว เริ่มค่อย ๆ ทำงานต่ออีกครั้ง ลูกกลิ้งเล็ก ๆ แปรงขึ้นปีกเครื่องบินไปทีละจังหวะ ดูทั้งน่าสงสารและใช้งานได้ดี
เซี่ยหลียกมือชี้เครื่องวางเส้นใยที่เข็มวัดเริ่มหมุนทำงานปกติ แล้วแก้ตัวเต็มปากว่า "ดูสิ ของแบบนี้มันสมควรถูกตี ตีซะหนึ่งรอบก็หาย"
ทุกคน "……ของเครื่องกลธรรมดาตีก็ตีได้ แต่นี่มันเครื่องมือประณีตนะ จะตีกันแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าตีแล้วค่าเบี่ยงเบนเพิ่มขึ้นล่ะ จะทำยังไง?!"
ผู้อำนวยการเซี่ยรู้ดีว่าตัวเองห้ามเซี่ยหลีไม่อยู่แน่ ๆ จึงยกมือลูบหน้าตัวเองอย่างหนักอาสน์ แล้วเหลือบสายตากลับไปมองเครื่องวางเส้นใยที่เชื่อฟังซะจนทำงานต่อไปอย่างว่างั้น
"เรื่องอาการกระตุกค้าง เราก็ต้องหาทางแก้อยู่ดี ไม่ใช่ว่าพอเอาไปกางเส้นใยที่สถาบันวิจัยอื่นแล้วมันค้างขึ้นมาที เราก็ออกไปตุ๊บป่องมันซะหน่อย"
"ยิ่งไปกว่านั้น การตีแบบนี้ถ้าไม่มีความรู้แล้วไปตีมั่ว ๆ เซี่ยหลีกล้าลงมือ แต่ช่างเทคนิคคนอื่นไม่กล้าหรอก ถ้าตีจนพังขึ้นมาแล้วจะทำยังไง?"