ช่วงนี้เจ้าตัวนากทะเลน้อยไม่ยอมกินเนื้อปลา เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนสามีภรรยาจึงจัดการทำลายหลักฐานซากปลาดำตัวนั้นจนเกลี้ยงเกลา เหลือเพียงกองกระดูกทิ้งลงในถังขยะ
หลังกินข้าวเสร็จ เจ้าตัวนากทะเลน้อยก็ไปอ่านหนังสือกับดำใหญ่และหมวกใบเล็ก ส่วนเซี่ยหลีก็คลอเคลียอยู่กับลู่ติ้งหยวนบนโซฟายาวเพื่อกลับมาดีกันดังเดิม
บนตักของลู่ติ้งหยวนวางอ่างเหล็กใบหนึ่ง เต็มไปด้วยผลไม้ เซี่ยหลีเอนหลังและต้นคอพิงไหล่ของลู่ติ้งหยวนอย่างเกียจคร้าน เท้าสองข้างพาดบนที่วางแขนโซฟา มือหนึ่งอ่านการ์ตูน มือหนึ่งกินผลไม้ พลางคุยกับลู่ติ้งหยวนไปด้วย
เซี่ยหลีกินองุ่นลูกหนึ่ง ปอกเปลือกทิ้งลงถังกระดาษข้างพื้นอย่างไม่แยแส แล้วบ่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เมืองหลวงครึกครื้นกว่าทางตะวันตกเฉียงใต้จริง ๆ แต่ถ้าพูดเรื่องการกินผลไม้ละก็ ทางตะวันตกเฉียงใต้ทิ้งห่างเมืองหลวงเป็นแปดช่วงถนน"
"ผลไม้แถวนี้ทั้งน้อยชนิด ทั้งไม่หวานเท่าทางตะวันตกเฉียงใต้"
ลู่ติ้งหยวนเอนพิงพนักโซฟา มือถือหนังสือยุทธศาสตร์การวางแผนเล่มหนึ่งอยู่ พอได้ยินภรรยาตัวเองบ่น ก็ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ "แสงแดดเมืองหลวงเทียบกับทางตะวันตกเฉียงใต้ไม่ได้ ธรรมชาติก็ไม่หวานเท่า และหน้าหนาวแถวนี้อยากกินผลไม้ต้องพึ่งโรงเรือน หรือไม่ก็ขนมาจากต่างถิ่นไกล ๆ มีผลไม้กินก็ลำบากมากแล้ว"
"หน้าร้อนผลไม้น่าจะหวานกว่าหน้าหนาว แล้วก็มีหลายชนิดกว่า"
"ถ้าอยากกินรสหวานกว่านี้ ฉันจะโทรหาเพื่อนร่วมรบทางตะวันตกเฉียงใต้ ให้เขาขนผลไม้อบแห้งมาให้"
"ยังไงก็หวานกว่าผลไม้สดหลายเท่า"