หวงเช่าเหลียงใช้เวลาไม่นานก็ถ่ายทอดความคิดของเซี่ยหลี่ไปเจรจากับฝ่ายบนเรียบร้อย
ภายในห้องประชุม ผู้อาวุโสแปดท่านที่อายุไม่น้อยแล้วนั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องเดียว ใบหน้าของแต่ละคนต่างแสดงสีสันไม่เหมือนกัน
ท่านหนึ่งผมขาวปนเทา สวมชุดจงซานซาน ใบหน้าเรียบงันสี่เหลี่ยมสง่า กำลังถือรายงานที่ถูกส่งขึ้นมาจากข้างล่าง สีหน้าบิดเบี้ยวขึ้นแล้วคลายลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาสูดลมหายใจลึก รวมพลังไว้ที่ท้องน้อยแล้วตะโกนดังลั่น "ตัดสายการผลิตออก ใช้เงิน 10,000,000 หยวนผลิตปืน
ตอนนี้จีดีพีต่อหัวของหัวเซี่ยยังแค่ 300 หยวนเศษ ๆ ทหารทั้งหัวเซี่ยมี 6,000,000 นาย งบจัดหาอาวุธทั้งหมดแค่ 4,000,000,000 หยวน ซึ่งรวมเรือรบ รถถัง ขีปนาวุธอะไรพวกนี้ไปด้วย คิดเฉพาะตัวปืนล้วน ๆ กินสัดส่วนจากงบนั้นแค่นิดหน่อยเท่านั้น
ปืนหนึ่งกระบอกราคาผลิตประมาณ 200 หยวน เงินสิบล้านผลิตได้ห้าหมื่นกว่ากระบอก พอติดอาวุธให้ห้ากองพลเลยทีเดียว เธอจะเอาไปทำอะไรกันแน่!?
ยังไงกัน เธอคนเดียวอยากเลี้ยงทหารหลายหมื่นคนเองเหรอ?"
ชายชราที่นั่งข้าง ๆ ใส่แว่นกลมขอบหนา สวมชุดจงซานสีดำ จัดแว่นขึ้นบนใบหน้าแล้วก็หยิบรายงานที่ส่งมาให้ดูอย่างละเอียดเช่นกัน
เขาไม่ได้ตื่นเต้นขนาดชายชราใบหน้าสี่เหลี่ยมคนนั้น "ผมกลับคิดว่าดีนะ นี่เธอก็ให้กับทหารของพวกเราไม่ใช่หรือ
นับว่าเขาช่วยพวกเราเลี้ยงทหารอยู่ด้วยซ้ำ
ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 ต้นทุนกระบอกละ 356 หยวน ของเธอต้นทุนไม่ถึง 200 ด้วยซ้ำ
อาวุธที่ทั้งคุณลูกคุณศิษย์สองคนนั้นผลิตออกมาล้วนขึ้นชื่อเรื่องพลังทำลายสูง ถ้าของที่เขาจัดหามาเหนือกว่าปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 และในช่วงระยะเวลาหนึ่งไม่มีใครทำได้ดีกว่า พอพวกเรามีเงินแล้วค่อยจัดให้คนอื่น ๆ ทุกคนใช้ปืนแบบนี้ก็ได้"