เซี่ยหลีเมื่อเห็นภาพตรงหน้าแบบนี้ไม่เพียงไม่ตกใจ ยังยื่นมือไปลูบโครงสร้างของกลางดินรูปฟองน้ำอีกด้วย
มันก็เป็นแค่ฟองน้ำธรรมดา ๆ ชิ้นหนึ่ง สอดตะปูหัวโกร่ง ๆ อะไรงี้เข้าไปข้างใน แล้วมันก็เล่นซะยานพาหนะขนาดใหญ่โตแบบนี้พังยับ
นางอดไม่ได้ที่จะบอกทหารอารักขาข้าง ๆ ว่า "อันของมันง่ายกว่าของพวกเราอีก ถึงแม้จะพาไปไม่สะดวกเท่าของเรา แถมใช้ซ้ำได้อีก แต่ของมันหาวัสดุที่หาได้มาทำชั่วคราวก็ได้เลย
ถ้าอยู่ในสมรภูมิแล้วหนามปักดินในมือพัง ก็หาของประเภทเดียวกันนี้มา สอดเศษเครื่องเคลือบกับตะปูอะไรเข้าไปใช้แทนได้"
เหอจวินมองผู้บังคับการผู้เป็นนายของตัวเองด้วยความอึดอัด "เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังมีเวลามาสังเกตอันนี้อีกเหรอ
เราน่าจะหาคนที่ทำแบบนี้ออกมาก่อนใช่ไหม"
ศัตรูขวางทางพวกเขาโดยที่ไม่รู้สาเหตุ แต่ถ้าตั้งใจจะดักพวกเขาไว้ที่นี่ แปลว่าย่อมมีบางอย่างที่อยากให้พวกเขาทำ
ตามหลักการแล้วไม่ควรหนีออกไปไกลนัก แต่แถว ๆ นี้พวกเขาค้นหามาหมดแล้ว ก็ไม่พบบุคคลต้องสงสัย ซึ่งมันแปลกมาก
จุดประสงค์ของอีกฝ่ายคืออะไรกันแน่?
จะไปเป็นเพราะพวกเขาทำลายรถของคนอื่นมาตลอดหลายวันนี้ จนมีคนตั้งใจมาแก้แค้นพวกเขาก็เหอะ?
แต่ถึงจะเป็นการแก้แค้น คนล่ะ?
ย่อมไม่มีคนอยู่แน่นอน ไม่อย่างนั้นเธอจะไปยืนเฉย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร ทั้งที่ไม่รีบร้อนอะไรเลย ก็ไม่หาที่กำบัง?
บนถนนเปิดโล่งแบบ "ธรรมชาติบริสุทธิ์" ของพวกเขาตอนนี้ จะมีคนซุ่มซ่อนหรือไม่มองตาเดียวก็เห็นหมด ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเธอไม่ได้ยินเสียงหายใจของใครเลย