เซี่ยหลีเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมองลู่ติ้งหยวน "พวกคุณผู้ชายตั้งหลายคนมาตรวจห้องหญิงสาวของฉันทำไม?"
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยอยู่หอพักเดี่ยวมาก่อน ไม่รู้เรื่องการตรวจห้องพักด้วยซ้ำ กองทัพยุคนี้ไม่แยกหญิงชายเลยหรือไง?
ลู่ติ้งหยวน: ...
ใครไปตรวจห้องหญิงสาวของเธอกัน!?
ลู่ติ้งหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองโกรธจนตาย พยายามถามกลับอย่างใจเย็นที่สุด "เธอออกไปล่าสัตว์คนเดียว?"
เซี่ยหลี: ...
ที่แท้ก็หลี่ชิ่งหนานมีปัญหา นี่แหละที่เค้าปิดทางไว้ที่ขุยเหล่าหลิว
ถ้ามีคนมาตรวจห้องเธอจริง ๆ คงเป็นลู่ติ้งหยวนที่มาปิดทาง
หลี่ชิ่งหนานบอกไม่ใช่เหรอว่าเขาไปสำรวจจุดทุกอย่างแล้ว? ทำไมถึงไม่รู้เรื่องการตรวจห้องหลังไฟดับล่ะ?
เซี่ยหลีรู้ดีว่าการปีนกำแพงออกไปกลางดึกไม่ใช่เรื่องเหมาะสม เธอไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องวันนี้มากนัก พูดแค่ว่า "ลูกหมาไอ้เวรของหลี่ชิ่งหนานไม่มีข้าวกิน จะหิวตายอยู่แล้ว เราสองคนอยากออกไปหาอะไรให้มันกินเพิ่ม"
กลัวว่าลู่ติ้งหยวนจะยืนอยู่ตรงนี้ในอากาศหนาวเหน็บแล้วพูดจาไม่รู้จบ เธอจึงรับรองอย่างจริงจัง "ต่อไปจะไม่ออกไปกลางคืนอีกแล้ว"
ลู่ติ้งหยวน: ...
นึกถึงหมาตัวอ้วนโตข้างกายหลี่ชิ่งหนาน ขนของหมาดำตัวนั้นเงางามเป็นมัน และเต็มไปด้วยเนื้อหนา ๆ ลู่ติ้งหยวนรู้สึกได้ทันทีว่าประโยค "กลัวมันจะไม่มีข้าวกิน" ของเซี่ยหลีนั้นเป็นการหลอกเล่น ๆ