แดดเปรี้ยงปร้า ท่ามกลางฤดูร้อนที่ร้อนระอุ กลับมีลมโชยอ่อนๆ เย็นๆ พัดผ่านมา ทำให้ใบไม้สองข้างสนามฝึกปลิวไสวเสียงดังกรุยกราย
เซี่ยหลีเดินตรวจแถวทหารในหมวดสี่ตามปกติ กอดอกไว้ด้านหลัง มองดูทหารใต้บังคับบัญชาของนางฝึกซ้อม
ไกลออกไป มีนายทหารหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามา แล้วพูดกับนางว่า “หัวหน้าหมวดเซี่ย ผู้บัญชาการกองพลหลิวเรียกท่านไปหาเขาหน่อยครับ”
เซี่ยหลีนิ่งเงียบ
เซี่ยหลีไม่อยากไป
ฝ่ายผู้บัญชาการกองพลหลิว คงได้รับข่าวอะไรจากสนามรบอีกแล้ว และอยากจะเล่าให้นางฟัง ถึงได้เรียกนางไป
แต่ก็รู้ได้เองว่า จดหมายฉบับนั้นมีแต่คำพูดหวานแหววแบบบ้านๆ เต็มไปหมด ผู้บัญชาการกองพลหลิวจะล้อเลียนนางขนาดไหน
เรื่องแบบนี้ต้องรอให้ลู่ติ้งหยวนกลับมาแล้วให้เขาออกหน้าเองนั่นแหละ นางไม่ไปขายหน้าหรอก!
ไปก็ไม่ไป แต่ผู้ใหญ่สั่งเรียกตัวแล้ว ก็ต้องไว้หน้าหลิวแก่ๆ หน่อย
สีหน้าเรียบเฉยพูดว่า “จ้าวเฉียง! ไปกับเขา ไปที่ห้องทำงานผู้บัญชาการกองพลหลิว มีอะไรก็เอากลับมาบอกฉัน”