เซี่ยหลีในใจเต็มไปด้วยเสียงคำราม แต่สีหน้ากลับไร้อารมณ์ราวกับหน้ากาก
นางดึงกระดาษเขียนจดหมายออกมากองหนึ่ง ไม่สนใจแผนก่อนหน้าที่คิดไว้เพื่อจะทำให้อีกฝ่ายเดือดร้อนใจกับการไม่ตอบกลับ ตั้งใจเริ่ม "เขียนจดหมาย" อย่างจริงจัง
ไอ้หมอนี่ เจอดีแน่!
ถ้ากล้า ก็หลบอยู่แนวหน้าตลอดไปเถอะ อย่ากลับมาเด็ดขาด!
บ่ายวันนั้นเอง เซี่ยหลีก็หน้านิ่งแข็งทื่อ อดทนฝืนเดินไปที่ห้องทำงานของผู้บัญชาการกองพลหลิว แล้วยื่นจดหมายให้ผู้บัญชาการกองพลหลิว
"ลุงหลิว หนูอยากให้จดหมายฉบับนี้ถึงมือเขาที่แนวหน้าเร็วที่สุดค่ะ"
ผู้บัญชาการกองพลหลิวรู้สึกว่าหญิงสาวที่ปกติไม่เคยยอมใครคนนี้ น้ำเสียงตอนนี้ราวกับกัดฟันพูดออกมา จึงรู้สึกขบขันขึ้นมาทันที
ปกติก็เป็นเด็กคนนี้แหละที่ชอบมาทำให้พวกเขาหัวเสีย คราวนี้มีคนที่จัดการนางได้เสียที
แต่ถึงจะกำลังสนุกกับการดูเรื่องไปก็เถอะ จู่ ๆ ผู้บัญชาการกองพลหลิวก็เริ่มกังวลว่าเรื่องรายงานการสมรสของเสี่ยวเซี่ยกับเสี่ยวลู่ คงไม่ได้รับการอนุมัติในเร็ว ๆ นี้แน่
เขามีสภาพจิตแบบสะใจที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน คิดว่า "คนอย่างเสี่ยวลู่นี่ ต่อให้ตอนนี้คิดจะช่วยก็คงช่วยไม่ได้ ปล่อยไปเถอะ" จึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย มุมปากยังถึงกับยิ้มอย่างมีความหมายบางอย่าง
"ได้ วันนี้ช่วงบ่ายพอดีต้องส่งรายงานข่าวศึก จะเอาไปส่งให้เสี่ยวลู่ด้วยกัน"
สองสามวันต่อมา แนวหน้า