ผู้บัญชาการกองพลหลิวยังคงนั่งได้อยู่ แต่พอเห็นสภาพบ้านเมืองที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายก็ปวดหัวไม่น้อย
พอตกเย็นไปนั่งดื่มกับเซี่ยเจี้ยนกั๋ว ก็เผลอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาลอย ๆ
เซี่ยหลีกำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ พอได้ยินผู้บัญชาการกองพลหลิวถอนหายใจว่าตัวเองแก่แล้ว สู้แต่ก่อนไม่ได้ มันวิตกกังวลง่ายเกินไป
ก็ยื่นคำแนะนำอันน่าตกใจให้อย่างทะนุถนอมสุด ๆ
เธอตักผักเข้าปากคำหนึ่ง กลืนลงไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีคนมากมายที่ไม่คิดจะขัดขืน หรือไม่ก็เลือกที่จะลงเรือลำเดียวกับพวกนั้นหรอกหรือไง?
ในเมื่อพวกเขาอยากทำตัวเป็นคนกลางประสานดิน ประสานทราย แล้วก็ยังอยากได้ผลประโยชน์จากฝ่ายนั้นด้วย ก็เอาปัญหานี้ไปให้พวกเขาจัดการสิ
จัดการได้สำเร็จก็แจกโบนัส จัดการไม่ได้ก็ให้พวกเขาจัดการกันต่อไปให้พอใจเลย
ปกติไม่ใช่ชอบประณามคนนั้นคนนี้อยู่เรื่อยไปหรือไง?
ก็ให้พวกเขาไปประณามกันให้หนำใจไปเลย!”
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ....
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: ....
ฉันมีเหตุผลหนักแน่นมากที่จะสงสัยว่า หนูน้อยคนนี้กำลังเอาความแค้นส่วนตัวมาแก้แค้น ที่จริงแล้วที่อยากพูดจริง ๆ คืออยากส่งผู้บังคับกองพลเฉียนที่เคยอบรมหนูไปใช่ไหม?