ร้อยโทขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้คงจะมุ่งหน้าไปในทางที่ไม่ค่อยดีนัก
จึงรีบสั่งทันที: “พาตัวเขามา”
อาหยวนซาน เมื่อคืนถูกนายอำเภอและผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งหลายเปิดศาลตระกูล ขับออกจากทะเบียนตระกูล แล้วก็ถูกไล่ออกจากอำเภอโดยไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย
ร่างของเขาถูกไฟฟ้าช็อตจนบาดเจ็บสาหัส คนในอำเภอเพียงแต่พันแผลให้เขาอย่างลวก ๆ ตอนนี้ถูกพันเอาไว้ราวกับมัมมี่
ทั้งตัวเจ็บปวดแทบตาย รีบเก็บข้าวของได้เพียงบางส่วน ที่เหลือไม่มีเวลาเตรียมตัวเลย
คืนก่อนนอนในวัดร้าง ตอนนี้สภาพทั้งกระจุยกระจายและน่าหวาดกลัว
ในใจเต็มไปด้วยความแค้นที่มีต่อเซี่ยหลี พอเห็นร้อยโทสีหน้าจริงจังก็รีบโค้งตัวลงเล็กน้อย หน้าตาหมองคล้ำ เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม
“ร้อยโท ท่านกลับมาแล้วหรือ!
ก่อนหน้านี้ข้าพเจ้ามาหาคุณ แต่คุณไม่อยู่ ข้าพเจ้าแทบรอไม่ไหวแล้ว!
ในอำเภอเกิดเรื่องใหญ่ ท่านรู้หรือไม่?”
ร้อยโทได้ยินคำพูดของเขา คิดในใจว่าตามที่คาดไว้จริง ๆ
แต่เขาไม่ได้ถามอาซานหรวนเรื่องเมืองฉงเป็นอย่างแรก กลับชี้ไปที่ซากปรักหักพังเบื้องหน้า แล้วถามเป็นภาษาหวียดนาม