เซี่ยหลีมองเห็นทั้งกลุ่มคนแทบจะแข็งทื่อไปหมด อยากจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเป็นลมล้มพับไปเลยด้วยซ้ำ แม้จะยังอยากแกล้งต่อ อยากนั่งดูสีหน้านักเรียนที่แทบทรุด แต่เซี่ยหลีก็ยังมีมนุษยธรรมหลงเหลืออยู่เล็กน้อย คงไม่ทำให้พวกเขาพังยับเยินในคราวเดียวหรอก ถ้าเกิดย้ายภาควิชาไปหมดแล้วจะไม่สนุกเอาเสียเลย
ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจว่าควรจะปลอบประโลมนักเรียนในมือของตัวเองให้ดี ๆ เสียหน่อย
อย่าเพิ่งทำให้ทุกคนพังยับเยินตั้งแต่วันแรก
เธอกระแอมเบา ๆ พยายามเรียกสติของนักเรียนสองสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เห็นคนส่วนใหญ่หันมามองเธอแล้ว จึงเอ่ยปากว่า "พวกเธออยากใช้วัสดุอะไรก็บอกฉันได้หมด ขอแค่เรียกชื่อวัสดุออกมาได้ และที่มีในประเทศตอนนี้ ฉันช่วยหามาให้ได้หมด โครงสร้างภายในก็แก้ไขได้ ขอแค่สมรรถนะดีขึ้นก็พอ แน่นอนว่าเราแค่ทำแบบจำลองออกมาก็พอ ฉันไม่ต้องการให้พวกเธอทำเครื่องจักรขนาดใหญ่แบบนี้ มันสิ้นเปลืองวัสดุเหลือเกิน แถมยังเสียเวลาโรงงานอีกด้วย"
ทุกคน: ...หืม?
เซี่ยหลี: "ข้อกำหนดฉันไม่สูง ภายในสิ้นเทอมนี้ผลิตเครื่องยนต์ที่มีสมรรถนะสูงกว่าเครื่องยนต์ตัวนี้ก็พอ"
แปดคนในที่นั้น บวกกับทหารยามหน้าประตูอีกกลุ่ม: ...ข้อกำหนดของคุณนี่มัน "ไม่สูง" จริง ๆ นะเนี่ย!!!!
แปดคนที่ถูกภารกิจหินแข็งของเซี่ยหลีทิ้งลงบนหัว ตอนนี้เริ่มแข็งทื่อไปบ้างแล้ว รู้สึกว่าตัวเองทั้งคนขยับไม่ได้เลย แถมยังไม่กล้าขยับอีกด้วย
ในหัวเต็มไปด้วยความคิดว่า อาจารย์เซี่ย คุณลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดหน่อยได้ไหมว่าพูดอะไรลงไป? หัวเซี่ยตอนนี้การลอกเลียนแบบหรือดัดแปลงเครื่องยนต์เครื่องบินรบตามปกติต้องใช้เวลาประมาณแปดถึงสิบปี ส่วนการวิจัยและพัฒนาเครื่องยนต์ใหม่ทั้งหมดด้วยตนเองต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบห้าปี แถมมีโอกาสสูงมากที่จะทำไม่สำเร็จ