“โคม ๆ ๆ!”
เซี่ยหลีพยายามขยับคิ้วกระตุกตาล้อลูกชายตอนที่ไม่มีใครเห็นแต่ไม่สำเร็จ จึงอุ้มนากน้อยไว้ในอ้อมแขน เดินไปยืนหน้าห้องของคุณนายลู่ ยกมือขึ้นเคาะประตู
“เข้ามา”
เสียงทุ้มแหบแห้งนิด ๆ ที่ทั้งคล่องแคล่วและอ่อนโยนของคุณนายลู่ก็ดังขึ้นจากในห้องทันที
เซี่ยหลีเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นคุณนายลู่วางกระเป๋าในมือไว้ที่ปลายเท้า ยื่นมือรับนากน้อยออกจากอ้อมแขนของเธอ แล้วหันมามองเธอด้วยสีหน้าที่ไม่แปลกใจเอาซะเลย
คุณนายลู่พูดเสียงอ่อนหวาน “หลีหลี มาหาแม่เรื่องอะไร”
เมื่อครู่ที่ศาลาฌาปนกิจ ลูกสะใภ้คนนี้ของบ้านยังขยับคิ้วกระตุกตาให้พ่อของเธอ แถมยังย้ำว่าจะอยู่ต่ออีกหนึ่งวัน
คิดด้วยสามัญสำนึกก็รู้ว่าหนูนี่คงไม่ได้อยากให้เธอกับนากน้อยได้สร้างสัมพันธภาพกัน เพราะเมื่อคืนนากน้อยก็นอนในห้องของพวกเธอมาแล้วทั้งคืน เช้านี้ก็เป็นเธอที่ดูแลนากน้อย จะบอกว่าสร้างสัมพันธภาพก็ถือว่าได้สักหน่อยแล้ว
ลูกสะใภ้คนนี้ของพวกเขาก็ไม่ใช่คนประเภทหมกมุ่นเรื่องรักใคร่อ้อนออดอ้อยอิ้งอะไรมากนัก คงคิดไม่ถึงหรอกว่าจะให้เธอได้สนิทสนมกับนากน้อยมากขึ้น
อีกไม่กี่วันเมื่อติ้งหย่วนกลับมา ก่อนที่บ้านพักที่ทั้งคู่จะได้รับจะลงตัว ก็ต้องกลับมาอยู่ด้วยกันสักระยะอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยสร้างสัมพันธภาพกันก็ไม่เสียหายอะไร
เซี่ยหลีมองคุณนายลู่ด้วยดวงตาเป็นประกาย แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยท่าทีจริงใจของ “ผู้ทูลเกล้าฯ ถวายคำแนะนำต่อผู้บังคับบัญชา และหวังให้ท่านรับฟัง”
เธอเอ่ยถามเสียงจริงใจอย่างยิ่ง “แม่คะ แม่ไม่รู้สึกเหรอว่าช่วงแรก ๆ ของการปฏิรูปและเปิดประเทศ สังคมของเราค่อนข้างจะรกหรือยังไง”
คุณนายลู่งงนิด ๆ ว่าทำไมลูกสะใภ้ถึงเอ่ยเรื่องนี้กับเธอ ทั้งที่ไม่ว่าจะเธอหรือลูกสะใภ้ ต่างก็ไม่ได้รับผิดชอบด้านความสงบเรียบร้อยของสังคม
หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องที่ถูกโจมตีครั้งก่อน
คุณนายลู่เกิดการคาดเดาในใจ จึงเอ่ยรับตามที่เซี่ยหลีพูด “อืม การปฏิรูปและเปิดประเทศสำคัญที่สุดก็คือคำว่า ‘เปิด’ อุตสาหกรรมต่าง ๆ เกิดใหม่ขึ้นมามากมาย คนทุกอาชีพก็มีกันทั่ว คนนอกก็ไหลบ่ามาทุกทิศ ตอนนี้องค์กรควบคุมประชาชนไม่เข้มงวดเหมือนแต่ก่อน ความสงบสุขแบบเมื่อก่อนย่อมไม่มีอีกแล้ว”