ลู่ติ้งหยวนไม่แปลกใจแม้แต่น้อยที่คุณปู่รู้จักเซี่ยหลี
คนที่โดดเด่นขนาดนั้น เพียงลำพังตัวคนเดียวก็จับผู้ก่อเหตุสองคนได้ แม้ทั้งคู่จะตายไปแล้ว นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้
ในฐานะหัวหน้าเขตทหารหลวงที่พวกเขาพักอยู่ชั่วคราว จะไม่รู้ได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ตราบใดที่มีนางอยู่ที่ไหน ไม่ว่าบริเวณนั้นจะมีคนมากแค่ไหน นางก็เป็นคนที่สะดุดตาที่สุดเสมอ
ลู่ติ้งหยวนไม่เอ่ยถึงงานวิจัยของเซี่ยหลีให้คุณปู่ลู่ฟัง และไม่บอกแม้แต่น้อยว่าเมื่อถึงวันที่รุ่งอรุณของหัวเซี่ยมาเยือน เซี่ยหลีจะย้ายออกจากหน่วยทหารระดับล่าง
เขาทำได้เพียงจ้องมองคุณปู่ลู่อย่างจริงจัง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า "คิดดีแล้ว"
คุณปู่ลู่ตอบกลับด้วยสายตาเคร่งขรึมเช่นกัน "ไม่เปลี่ยนแล้ว?"
ลู่ติ้งหยวน: "ไม่เปลี่ยนแล้ว"
คุณปู่ลู่ถอนหายใจ ออร่าอันแหลมคมลดลงไปมากกว่าครึ่ง "เฮ้อ เดิมทีปู่เตรียมไว้ว่า ถ้าหลานยังไม่ตัดสินใจซักที ครั้งหน้าที่กลับมา ปู่จะจัดเลี้ยงดูตัวให้สิบกว่างานรวด ไม่แก้ปัญหาส่วนตัวให้เรียบร้อย จะไม่ปล่อยหลานไปเด็ดขาด